Zuur debuut Van Gaal – maar ‘future is bright’

Zijn eerste competitieduel ging verloren, maar het vertrouwen in de nieuwe coach van Manchester United is onwrikbaar.

Foto Reuters

Voetbaltrainers zijn als schepen die bij nacht passeren, zei de Engelse coach Bobby Robson eens. Zo niet Louis van Gaal op deze winderige zaterdag in Manchester. Alle ogen zijn op de nieuwe trainer van Manchester United gericht als hij tevoorschijn komt uit de spelerstunnel van Old Trafford. Zelfverzekerd komt hij op, varend op een golf van optimisme. Daar is hij: King Louis.

Zelfs fans die niet in het stadion zitten klappen voor hem. In The Toll Gate, een van de pubs nabij Old Trafford, wordt United hartstochtelijk naar voren geschreeuwd. Tussen de locals die hier de thuiswedstrijd tegen Swansea City (1-2) aanschouwen is het alsof je op een volle tribune zit. Perfect zicht op het spel, koud bier en rauwe Mancs die „fuckin shite” roepen wanneer het tegenzit.

Waar Van Gaal is, ontstaat beroering. Vergelijk het fenomeen Louis van Gaal met een rondtrekkend circus: overal trekt het bekijks. Ditmaal bij de grootste club ter wereld. Niet als het om prijzen gaat, wel wat betreft supporters. In opdracht van de club berekenden onderzoekers in 2012 dat 659 miljoen volwassenen ter wereld geïnteresseerd zijn in Manchester United. Schrik niet: dat is één op de tien van de zeven miljard mensen op aarde. Van wie er maar een fractie – 75.000 – in het stadion passen.

Voor 42 euro ben je lid van Manchester United, maar dat geeft geen garantie op een toegangsbewijs: honderdduizenden anderen hebben ook zo’n lidmaatschap. Blijft er één optie over: de zwarte markt. Daarop zijn handelaren net zo guur als het weer, blijkt zaterdagochtend rondom Old Trafford. Lange jassen met capuchons, sigaret in de mond en een duistere blik. In de wandelende massa fluisteren ze dat ze kaarten over hebben. Interesse? „150 pounds.” Een kleine 190 euro, waarvoor je in een kraam verderop vijftien shirts van ‘King Louis’ kunt kopen.

Domper

The future is bright, the future is orange”, staat er op de oranje shirts. Een boodschap die verwijst naar de nationaliteit en de missie van de nieuwe trainer. Het is aan Van Gaal om gloriejaren te laten herleven. Die van Bobby Charlton, George Best, Eric Cantona, David Beckham en Sir Alex Ferguson zijn geweest; het is tijd voor een volgend heldenepos in het Theatre of Dreams.

Voor een ieder die daarnaar verlangt, is het dan ook een domper dat het competitiedebuut van de nieuwe trainer zou eindigen in een thuisnederlaag. En dat na een indrukwekkende voorbereiding, met oefenzeges op onder meer Real Madrid, AS Roma en Internazionale en Liverpool. De laatste keer dat United de openingswedstrijd op Old Trafford verloor, was in het seizoen 1972-1973, toen Ipswich Town met 2-1 won.

De shirts van Van Gaal doen het goed voor de wedstrijd. „Maar dat is altijd met nieuwe spelers en trainers. Van David Moyes hebben we ook veel shirts en sjaals verkocht”, zegt de verkoper. De voorganger van Van Gaal werd ook alom gerespecteerde toen hij aantrad, maar na tegenvallende prestaties werd hij weggehoond en ontslagen. Een sympathieke vent, vond de achterban, maar niet opgewassen tegen de eigenzinnige vedettes van United.

Zij zien liever een trainer die naast suikerklontjes ook zweepslagen kan uitdelen. „Met Van Gaal durven spelers niet te spotten”, stelt supporter Colin Avery (61). Net als tegenstanders. „Door hem komen ploegen weer met angst naar Old Trafford. Zoals het hoort.”

Intussen heeft zich een grote menigte gevormd bij de spelersingang van het stadion. Kinderen en volwassen krioelen samen achter dranghekken, verlangend naar een glimp van hun helden, die elk moment kunnen arriveren. Wijlen paus Johannes Paulus II meende dat „voetbal het belangrijkste is van alle onbelangrijke dingen”, maar voor deze mensen is het eerder andersom.

Truus

Het zijn eerst de spelers van Swansea die aankomen. Daarna volgt een zilvergrijze SUV. Blikken vol verwachting. Wie zit er achter de geblindeerde ramen? Vast een speler die niet meedoet. Misschien de geblesseerde middenvelder Michael Carrick, of nog beter: Robin van Persie, de razend populaire spits die van zijn trainer nog fitter moet worden.

Als de autodeuren zijn geopend, is de beroering snel verdwenen. Een vrouw stapt uit. Zorgvuldig gecoiffeerd, een knalgele jas en een grote zonnebril. Het is Truus van Gaal, maar dat weet niemand.

Voor de onfortuinlijke aanwezigen zonder kaartje volgt daarna het enige moment om haar wederhelft in levende lijve te spotten. Om die zelfverzekerde blik te zien. De trots. De gedrevenheid. De zin om te worden bewonderd in zijn eigen circus. Daar is-ie, de dubbeldekker van United.

Opwinding onder de fans. Maar wat gebeurt er? De chauffeur parkeert de spelersbus dusdanig dicht tegen de ingang dat het overgrote deel van de nieuwsgierigen elk zicht wordt ontnomen. De sterren en hun coach zijn onzichtbaar, zegt een teleurgesteld jongetje tegen zijn vader. Het blijft bij een glimp van Van Gaal. Als het tenminste zijn rug was.

Het moment is daar om te verkassen naar The Toll Gate. Een volle pub waar de trainer in de daaropvolgende uren wel zichtbaar is. Hij zit in zijn dug-out en kijkt net zo zuur als de aanwezigen in het etablissement. Swansea komt tweemaal op voorsprong en wint, met 1-2.

Vanachter haar jus d’orange zegt Alison Byrom dat haar weekend verpest is. Maar, zegt de vrouw van wie twee zoons wel in het stadion zitten: „We hebben ons geld gelukkig niet verspild. Bij zo’n waardeloze wedstrijd had je toch niet willen zijn?”

    • Fabian van der Poll