Lowlands driedaagse enclave voor de happy few

Meer dan ooit was Lowlands dit jaar een vredig consumentenparadijs, met voor ieder wat wils.

Tekst Jan Vollaard Foto’s Andreas Terlaak

Brody Dalle, voormalig frontvrouw van punkband the Distillers, nu solo.

Het meisje dat al op vrijdagmiddag een bord omhoog hield met de tekst ‘Ik kom alleen voor Snoop Dogg’ vatte het actuele Lowlandsgevoel perfect samen. Iedereen maakt zijn eigen festival, veelal met een speciale app die een kwartier van tevoren waarschuwt waar de act begint.

Het aanbod was groot en divers, van traditionele rock tot vuige elektro en van live-interviews met auteurs tot maatschappelijk geëngageerd theater. Ook de keuze aan eettentjes was overvloedig en het publiek werd tot creativiteit aangezet met een knutselwerkplaats in karton en textiel. De werkstukken werden bij wijze van totems over het veld meegedragen.

De gemiddelde Lowlandsganger is jong, blank, gefortuneerd en hedonistisch. Het festival speelt daarop in met luxe, zoals de aanwezigheid van een duur spijkerbroekenmerk dat het alleenrecht op de verkoop van de officiële festivalshirts heeft. Hoewel Greenpeace en Amnesty er ludieke ledenwerfacties houden, zou het wereldgebeuren gemakkelijk langs je heen kunnen gaan in deze driedaagse enclave voor de happy few.

Randgebieden van de popcultuur

Des te belangrijker was het dat Lowlands culturele randgebieden van de popcultuur presenteerde, zoals het politiek geëngageerde toneelstuk Jeremia van het duo Sadettin Kirmiziyüz en Marjolijn van Heemstra die zich in een alle kanten op vliegende voorstelling afvroegen hoe het kan dat het rechtse gedachtegoed van de CD’er Janmaat uit de jaren tachtig inmiddels gemeengoed is geworden in de samenleving.

Tussen geheide festivalhits als Snoop Dogg, Skrillex, Queens Of The Stone Age en de uitvergrote kermismuziek van Stromae was het Engelse danceduo Disclosure de ideale Lowlandsact, al was het alleen maar omdat een groot deel van de 55.000 bezoekers zich verdrong om erbij te zijn. Nog nooit in het 22-jarig bestaan van het festival was het zo druk in en rond de Alphatent, waar de twee frisgewassen Britten het dagprogramma geruisloos lieten overgaan in de nacht die op Lowlands voor de danslustigen is gereserveerd.

Overdag ging het al aardig los bij de zoemende beats van Flume en de uitbundige elektrodisco van Jungle, dat met gierende falsetstemmen de sfeer van de Bee Gees terughaalde. Wie alleen maar een uurtje met de heupen wilde wiegen was goed af bij de ontwapenende reggae van Hollie Cook, een charmante verschijning op het kleine Limapodium.

Het geluid van de tegencultuur was op Lowlands ondervertegenwoordigd, ten gunste van inwisselbare bands als het Nederlandse Kensington met vreugdeloze krachtpatsersrock en het Deense Volbeat dat een onbedoelde persiflage op een metalband leek. Een subversief geluid vond je alleen bij het Britse duo Sleaford Mods, twee morsige mannetjes die hun rochelende ritmeboxbeats extra urgent maakten met schor in de microfoon gespuwde straattaal.

Geen groter contrast dan met de wonderschone samenzang van de Zweedse zusjes First Aid Kit, die hun prachtige americana als een warme douche over de net uit hun tentjes gekropen Lowlanders lieten neerdalen.

Lowlands blijft uniek in de boeiende verschijnselen die je overal op het veld kunt tegenkomen, zoals een melkkar met flessen die muziek genereren en een Wisselkantoor waar mensen hun rode polsbandjes voor blauwe konden omwisselen, als je ontevreden was met je kleur. Officieel was het overigens altijd gesloten.

De meest dynamische muzikant op het hele festival was ongetwijfeld De Gillende Keukenprins, een zingend acteur die achter een fornuis annex drumstel en elektronisch orgel een hilarische puinhoop maakte van kookingrediënten en serviesgoed.

Lowlands was een triomf voor Jett Rebel, de Nederlandse discipel van Prince die eigenlijk meteen in de Alpha had gemogen. Met een miezerig regenbuitje daalde de zondagse landerigheid neer over het terrein, terwijl op het grote podium de strijd om de meest scabreuze rapteksten werd uitgevochten. De charismatische Snoop Dogg hield het relaxt door naast raps over „motherfucking bitches” ook de schoonheid van de dames in het publiek te roemen.

Het agressieve Die Antwoord deed een poging zo vaak mogelijk „fuck” te zeggen, met het snerpende piepstemmetje van Yo-Landi Visser als aangever en de furieuze Watkin Tudor Jones om het af te maken. Hun protest klonk als een loze schreeuw in de ruimte.

Zo slecht had het publiek het niet in dit vredige consumentenparadijs, afgezien van het noodweer dat kortstondig losbarstte. De grootste ovatie van de middag kwam toen op het overbevolkte middenpad de zon doorbrak; een van de weinige mooie dingen die Lowlands niet bij voorbaat te koop kon aanbieden.

    • Jan Vollaard