Kensington: te veel gitaren

In de afgelopen vier jaar groeide de Utrechtse band Kensington uit tot een Hollandse rocksensatie. De groep maakte soepele rockliedjes met altijd een licht accent, in de zang of onverwachte gitaarerupties. Maar op de nieuwe derde cd Rivals, onlangs verschenen, is de duisternis ingevallen.

De rock klinkt zwaar, de gitaren doen alles in slagorde, zangpartijen liggen als dekens over de instrumentaties. Nummers als All For Nothing, War en Riddles klinken plechtig. Er zijn voldoende meezingmogelijkheden ingebouwd om een stadionpubliek tevreden te houden.

Waar zijn de maffe accenten gebleven, de persoonlijke uitschieters? Nu is Kensington een van de vele rockbands die in meer of mindere mate van Pearl Jam geleerd hebben.

Er zijn momenten dat Rivals even uit de sjabloon schiet: tijdens Done With It, als er Afrikaans aandoende refreinzang wordt ingezet, en in het transparantere titelnummer Rivals. Verder is het vooral de volheid die stoort. Te veel gitaren, te veel galm, te veel ernst.

    • Hester Carvalho