Ze zullen hem alleen op tv zien

Louis van Gaal verkeert in twee werelden. Zaterdag debuteert hij als trainer van United. Op bezoek in zijn nieuwe omgeving.

Een reusachtig billboard, neergezet door een gokbedrijf in de Lever Street in Manchester, verwelkomt Louis van Gaal in de stad. Foto ANP

Discretie is een groot goed in de deftige plaats Wilmslow, even ten zuiden van Manchester. Zelfs tegen een Nederlandse krant kan tuinman Pete Wilson niet vertellen van welke bekende voetbalspelers hij de metershoge heggen bijknipt. „Maar ik kan je wel zeggen waar Louis van Gaal gaat wonen”, zegt hij grijnzend. „Je hebt Andy Cole trouwens net gemist.” De voormalige spits van Manchester United reed zojuist voorbij op weg naar zijn minikasteel op de top van de heuvel.

Niet veel later heeft Wilson met zekere precisie een plattegrond getekend van de gemeenschap waarin de nieuwe coach van Manchester United naar verluidt gaat wonen. Menig paparazzo zou er een week zoet mee zijn. Sir Alex Ferguson blijkt Van Gaals overbuurman te worden – „dat huis met die twee torens” – en even verderop woont de Portugese middenvelder Nani, die je kunt tegenkomen als hij zijn hond uitlaat. Hetzelfde geldt voor oud-aanvoerder Roy Keane, die geregeld wordt gespot met zijn golden retriever Triggs. Wel geeft Wilson nog een belangrijke waarschuwing mee: veel van de lommerrijke lanen in Wilmslow zijn privégrond. Onbevoegden kunnen door de politie worden verwijderd. Be careful, mate.

In deze wereld, achter waarschuwende borden en intercoms, zal Louis van Gaal zich settelen met zijn Truus. Een leefomgeving die ze in Engeland met één woord kunnen beschrijven: posh. Rust, reinheid en rijkelui, verscholen in de bossen van graafschap Cheshire.

Competitiedebuut

Hoe anders is de wijk waar Van Gaal zaterdagmiddag zijn competitiedebuut zal maken als trainer van de grootste club ter wereld. Dat is Old Trafford, een sobere buurt met als centrale punt het stadion van Manchester United. Het Theatre of Dreams.

Voor sommige bewoners is dat letterlijk zo. Ze zijn supporter, maar kunnen zich geen toegangskaart van 55 euro veroorloven. Om in termen van clubsjaalverkoper Paul te spreken: „Old Trafford is een themapark waar locals amper nog welkom zijn.” Het is net alsof ze vol verlangen moeten toezien hoe anderen wel de chocoladefabriek van Willy Wonka mogen betreden, en zij niet.

In plaats daarvan belanden resterende tickets, ondanks een systeem van loting, opvallend vaak in buitenlandse handen. „Hoewel ook mensen uit de buurt die kaarten aanvragen. Maar ja, die toeristen geven geld uit. United-cola, United-hotdogs, United-sleutelhangers”, klinkt het verzuchtend.

Hoewel het hem tegenstaat, profiteert Paul ook van hen. Het is deze vrijdagochtend net negen uur geweest, maar nu al kan hij zijn handel slijten aan de vele voetbaltoeristen die United zelfs op niet-wedstrijddagen trekt. „Zie je die bus die aankomt? Chinezen. Let maar op.” En inderdaad, een touringcar vol. „Ze gaan alle bezienswaardigheden in de omgeving af. Hier zijn ze twintig minuten, maken ze foto’s, kopen ze een shirt en dan rijden ze door naar het merengebied boven Manchester.”

Het is een vorm van vertier die wezenlijk verschilt van de wijze waarop buurtbewoners zich vermaken. In een pub nabij het stadion zitten sommigen van hen deze ochtend al om half elf aan een halve liter bier. Lezend over een trainer die ze waarschijnlijk alleen op televisie zullen zien: Louis van Gaal. De man die eruitziet als een „kwade genius”, zoals oud-speler Paul Scholes stelde in The Independent. „Een beetje eng.”

Juist dat is wat de mensen aanspreekt. Of het nou de bijna bejaarde parkeerwachter bij het stadion is, of zijn eventuele toekomstige buurman in het chique Wilmslow: „Van Gaal is een trainer met karakter. Iemand die spelers een schop onder hun kont geeft”, is meestal de kern van hun betoog.

„Het is een aparte man”, zegt accountant Scott Gerrard. „Hij heeft wat arrogants, maar dat zijn alle managers. Kijk naar wat hij allemaal heeft gepresteerd. Dan mag je ook arrogant zijn.”

Met een beetje fantasie is het alsof Manchester United en Van Gaal voor elkaar zijn gemaakt. De club werd in 1878 opgericht door de directie van de Lancashire Yorkshire Railway Company met een helder achterliggend doel: de club moest zedenverval voorkomen. In een tijd dat Manchester nog een grauwe industriestad was, konden spoorwerkers weinig anders dan zich bezatten. „Men ging op zoek naar een tegengif voor de ellende in de industriestad”, schrijft sportjournalist Jim White in zijn biografie Manchester United. The Biography.

Een maatregel die uitmondde in een instituut dat wereldwijd wordt aanbeden. Volgens het boek heeft United onder meer 23,6 miljoen fans in China, 3,5 miljoen in Maleisië, 3,2 miljoen in de Verenigde Staten en 2,2 miljoen in Polen.

Voormalig docent Van Gaal, zedenprediker onder de voetbaltrainers, had het kunnen bedenken. Zijn principe van de ‘totale mens’ had van toepassing kunnen zijn op de arbeiders van toen. Nu zijn het echter vedettes als Wayne Rooney en Robin van Persie die hij op het juiste spoor moet krijgen. „Dat kan hij beter dan David Moyes”, stelt accountant Gerrard. „Dat was een slappe zak.” Onder Moyes werd United vorig seizoen slechts achtste in de Premier League.

Het grauwe Manchester van toen is heel ver weg in het tegenwoordige centrum van de stad. Daar, tussen de strakke gebouwen en trendy cafés, is dezer dagen een groot billboard te vinden met de tekst ‘Vanchester’. Een ludieke woordspeling, die als gevolg heeft dat de mensen nu al niet om hem heen kunnen. En dat in een stad waar het merendeel van de bewoners supporter is van Manchester City, de andere topclub in de op vier na grootste stad van Engeland.

Beverly Hills

Van het drukke centrum terug naar het weelderige Wilmslow. Daar waar Van Gaal straks buurtgenoot wordt van voetballers als Edin Dzeko, Yaya Touré (beiden Manchester City) en Sir Alex Ferguson, een van zijn legendarische voorgangers in de dug-out van Manchester United. Hier verkopen ze ook fish and chips, maar dan met zilveren bestek, in plaats van geserveerd in krantenpapier. Het straatbeeld: jaguars, grote zonnebrillen en strakke maatpakken. Dit is het Beverly Hills van Engeland, aldus tuinman Pete Wilson.

Aan de hand van zijn routebeschrijving blijkt de straat van Van Gaal makkelijk te vinden. Het is een straat waarin tijden zijn veranderd, zegt een bewoner op leeftijd. „Ooit kende iedereen elkaar, maar nu wonen de mensen achter hekken. Ze willen privacy. Ik had het liever anders gezien. Maar ik ben nog van de oude stempel.”

Net als Van Gaal. Ook die kan moeilijk leven met wat hij zelf vaak omschrijft als de verloedering van de maatschappij. In dat opzicht zouden de twee perfecte buurmannen voor elkaar zijn, temeer omdat de man supporter is van Manchester United.

Wat hij van de nieuwe trainer vindt? „Een capabele vent. Maar ik had liever José Mourinho.”

    • Fabian van der Poll