‘Ik wilde per se in Pathé bioscopen draaien’

Ton Okkerse

(58) is filmproducent. Vorig jaar verscheen zijn bioscoophit De Nieuwe Wildernis, over de Oostvaardersplassen.

foto maurice boyer

Wording

„Als jongste van acht ging ik werken, alleen mijn oudste broer kon studeren. In mijn vrije tijd runde ik een jeugdsociëteit met dj’s en bands. Met die ervaring kon ik aan de slag bij Veronica. Het was een snelkookpan, de omroep groeide enorm hard, ik groeide versneld mee. Vrijgevochten, alles kon. Na zeven jaar was ik uitgewoond, uitgeleerd. De productie, financiering en organisatie werden aan mij overgelaten, maar zodra ik me inhoudelijk bemoeide werd ik overruled. We zonden Nederlanders overzee uit, een serie over de slavernij, dat vond ik mooi. Maar daar lag de focus niet. Toen ben ik weggegaan.”

Prijs

„Vrij snel daarna ging ik zelf produceren. We maakten geweldige dingen, series over industriëlen en kastelen, documentaires voor Discovery Channel. Ik heb zeker leergeld betaald. Elke drie, vier jaar gingen we kopje onder, door onderfinanciering of tegenvallende verkopen. Het kostte pijn en opdrachtwerk om daar weer bovenop te komen. Ik wilde kwaliteit maken, omroepen wilden snelle productie, dat ging steeds meer wringen. In 2000 heb ik mijn rechten verkocht en zijn we met een klein team verdergegaan. Dat was de redding. Spijt? Ik heb gemaakt wat ik wilde maken, ik zou het morgen weer zo doen.”

Eenheid

„Met regisseur Mark Verkerk heb ik een bijzondere relatie. We komen nooit bij elkaar thuis, toch voelen we ons erg verbonden. Onze interesses overlappen, voor historie, natuur, spiritualiteit. Mark groeide op in Afrika, ik voel zijn band met de aarde. We voeden elkaar, bijna ongemerkt; ik weet blind hoe hij een verhaal wil vertellen. Veel creatieven hebben een groot ego, Mark is bescheiden, introvert haast. Hij laat anderen excelleren en zegt dan: ‘Als je nou dat omdraait en daar stopt.’ Als ik van een project denk: dit kan bijzonder worden, dan wil ik Mark erbij.”

Beroering

Buddha’s Lost Children, onze eerste speelfilm, heeft me echt geraakt. De film vertelt het verhaal van de boeddhistische monnik Phra Khru Bah, een ex-Thaibokser, die kansarme kinderen in Thailand weer zelfvertrouwen en een leven geeft. Ik had toen puberende kinderen, vond de tijdgeest met ongebreidelde hebzucht en verspilling zorgwekkend. De film liet me zien dat een mens een verschil kan maken, dat was louterend. Sindsdien sta ik milder in het leven. Ik ben tevreden met de paar zinnige dingen die ik kan doen.”

Momentum

„Iemand bij National Geografic wees me ooit op de Oostvaardersplassen: ‘Weet je wat een prachtig gebied er bij Amsterdam ligt?’ Ik had geen idee. Toen ik ging kijken was ik verbijsterd, 1.600 wilde paarden, 6.000 hectare pure natuur. Ik wist: hier wil ik een film maken. In 2010 viel alles samen. Natuurseries waren populair, Staatsbosbeheer wilde meewerken. We hebben een script geschreven, dieren gecast; we wilden lagen toevoegen, een verhaal vertellen. We hadden geluk met twee strenge winters. Onze Brad Pitt, de zeearend, vloog helaas van de set. De film is een ode geworden: laat de natuur met rust, dan komt het goed.”

Maakbaarheid

„Pedant misschien, maar ik was ervan overtuigd dat De Nieuwe Wildernis een succes zou worden. Van Buddha had ik geleerd: als je wilt dat iets een succes wordt, moet je het afdwingen. Destijds was de marketing te bescheiden, commercieel was de film een drama. Dit moest groots, dus organiseerden we de première in het Concertgebouw, met het Metropole Orkest en trompettist Eric Vloeimans. Ik wilde ook per se in de bioscopen van Pathé draaien. Achteraf realiseer ik me dat ik toch weer een gierend risico heb genomen. Ik wilde denk ik laten zien wat ik heb geleerd de afgelopen decennia.”

Essentie

„Eric Vloeimans ging een keer mee naar de Oostvaardersplassen. Hij begon zachtjes te spelen op zijn trompet en van alle kanten kwamen de paarden dichterbij, eentje tot met z’n neus tegen zijn arm. Ik heb erbij staan huilen. Dat soort ervaringen gaat het om, het geluk bijzondere momenten mee te maken en bijzondere mensen te ontmoeten. Ieder project is een persoonlijke masterclass. Verrijkend. Als jochie keek ik op woensdagmiddag televisie bij een familie in de straat, voor vijf cent. Ik zag de Verrekijker, een programma met filmpjes die een blik gaven op de wereld. Eigenlijk is dat wat ik al mijn leven lang maak.”

    • Brenda van Osch