Opinie

    • Youp van ’t Hek

Game, set, match

Youp van ’t Hek

Dus Sir Cliff Richard zou zich in de jaren tachtig van de vorige eeuw in het voetbalstadion van Sheffield United in een kleedkamertje hebben laten kluiven door een zestienjarige, terwijl de toen razend populaire evangelist Billy Graham goedgelovigen stond op te hitsen dat ze the lord moesten prijzen!

Als het waar is dan is het een heerlijk verhaal. De politie deed pas afgelopen donderdag een inval in het landhuis van de inmiddels bejaarde zanger, die altijd mysterieus heeft gedaan over zijn seksuele geaardheid. Dus de politie viel bijna dertig jaar later binnen! Dat heet lik-op-stukbeleid.

Als het waar is dan komt Cliff in het illustere rijtje van tv-coryfeeën met de inmiddels overleden Jimmy Savile als absolute viespeuk nummer één. Mis ik die Jimmy nou steeds in die onbegrijpelijke limonadereclame van dat Bavaria Radler? Ik bedoel die idiote commercial met die dooien op dat tropische eiland. Misschien wil iemand van de familie Swinkels me een keer rustig uitleggen wat de bedoeling van die reclame is.

Maar door de zedenzaak rond Cliff is Engeland in shock. Weer een pedo erbij. Meer dan twintig gewezen Britse ministers en parlementsleden schijnen zich schuldig te hebben gemaakt aan de ergste vormen van kindermisbruik. Een grote groep wist ervan, maar niemand deed er iets aan. Allemaal met hun leuter in de doofpot. Het schijnt heerlijk te zijn. Engeland is in shock. Ik niet. En Joris Demmink ook niet.

Zoals ik ook niet schrok toen ik maandagavond hoorde dat de begenadigde acteur en komiek Robin Williams een eind aan zijn ogenschijnlijk leuke leven had gemaakt. Begreep dat hij tijdens zijn succesvolle bestaan graag zijn neus poederde en niet vies was van een stevig slokje. Tsja, dan kan het behoorlijk misgaan. Het voordeel van zo’n onverwachte dood is dat je de man weer eens stevig gaat googlen en ik stuitte op juweeltje na juweeltje. Wat was die gozer goed. Niet alleen als komiek. Maandagavond zond de Belg als eerbetoon Dead Poets Society nog een keer uit en voelde ik regelmatig hete tranen wellen.

Dinsdagochtend belde een vriend met de vraag of ik nog zelfmoordplannen voor die dag had. Hij weet dat deze grappenmaker ook een notoire zwartkijker kan zijn. Ik vertelde dat ik eerst mijn huis moest opruimen. Ik heb zoveel shit die weg moet. Hoe ik dat ging doen? Ik vertelde dat ik een feestje ging geven en de zoon van de wereldberoemde Dries Roelvink met zijn vriendjes heb uitgenodigd. Dan is je huis zo leeg.

Toen vroeg hij of ik niet geschrokken was van de dood van Williams. Nee dus. Ik loop al te lang mee op deze aardkloot en heb er al te veel onverwacht uit het leven zien stappen. En altijd types van wie ik het niet verwachtte. Ogenschijnlijk gelukkige mensen. Meestal hoor je na hun dood over de vuile was. Geld te weinig. Of juist te veel. Mislukt op het werk. Te veel drank. Te weinig seks. Het onvermijdelijke zwarte gat.

Ik zei tegen mijn vriend dat er meer redenen zijn om uit het leven te stappen dan om er mee door te gaan. Maar dat een leven ook niet kan mislukken omdat het domweg niet kan lukken. Je moet er zelf iets van maken. Zoals die twee Nederlandse tennissers Antal van der Duim en Boy Westerhof. Sinds deze week mijn absolute helden. Tennissen kunnen ze niet, verloren regelmatig van het muurtje, maar kregen het wel voor elkaar dat allerlei idioten op hun gemanipuleerde potje gingen gokken. Steken natuurlijk zelf ook wat van die poen in hun zak. Grappig toch? Zij hebben alleen al met het bericht miljoenen mensen vermaakt. Ze zien het onderzoek met vertrouwen tegemoet. De brutalen hebben de halve wereld. Dat zag je ook aan Jozias van Aartsen, die lekker bruin van vakantie de Haagse raadszaal binnenstapte en vroeg: „Nog iets gebeurd tijdens mijn afwezigheid?” Zo doe je dat. Dat heet overleven.

Maar Robin Williams wilde niet meer. Kon geen grap meer bedenken. En kreeg naast zijn depressiviteit ook nog eens de diagnose parkinson. Vroeger had hij daar misschien wel raad mee geweten. Dan had hij gezegd: „Ik vroeg aan een man of hij parkinson had, maar hij schudde nee.” Maar als dat niet meer lukt. Dan moet je vertrekken. Game, set and match.

    • Youp van ’t Hek