Hilarische ‘Barbier van Sevilla' is ook een vocaal feest

Rosina maakte deze keer geen radslag toen ze eindelijk met graaf Almaviva kon trouwen. Ook de scooter van de Barbier van Sevilia ontbrak. Maar de Robeco-uitvoering in concertvorm van de spetterende theatervoorstelling die de Nederlandse Reisopera vorig jaar gaf van Rossini’s meesterwerk, bewaarde in het Amsterdamse Concertgebouw ruim voldoende van de soms hilarische enscenering van Laurence Dale, zelf ooit een wereldberoemde Almaviva.

De reünie van de ingespeelde cast leidde tot een avondje dollen, kluchtig én geraffineerd. Dale maakte een vocaal feest over zangers en hun verleidingskunsten waarbij de hoofdrol verschoof van de Barbier (de voortreffelijke Peter Bording) naar Almaviva, de opzienbarende Mark Milhofer. Aan het slot mag hij als extra nog een aria uit La cenerentola zingen. Hij is een zeldzame ‘tenore leggiero’, een lichte tenor die met zijn wendbare en effectrijke stem alles kan: zoetelijk tierelieren in de hoogte, maar ook het zingende Kees van Kooten-type Koos Koets persifleren. Karin Strobos overrompelde opnieuw als de speelse Rosina. Bruno Praticò bewees zich weer als wereldberoemde Bartolo en de jonge bas Nicholas Crawley maakte furore met zijn elastieken motoriek. Antonino Fogliani dirigeerde niet alleen het spitse Gelders Orkest, maar bemoeide zich ook actief met de handeling en de zangers die zijn steun zochten. Kusje erop? Dan een kusje erop!

    • Kasper Jansen