Slachtoffer van zijn eigen gelijkmatigheid

Eelco Sintnicolaas werkt een goede tienkamp af, maar komt net tekort voor een medaille. Een extra uitschieter naar boven is nodig.

Zelfs een goede prestatie kan wreed uitpakken. Werkt Eelco Sintnicolaas een puike tienkamp af op de EK in Zürich, eindigt hij op 8.478 punten, zijn tweede score ooit, maar valt hij met de vierde plaats net van het podium. Dat riep tegenstrijdige gevoelens bij hem op. „Ik moet er tevreden mee zijn, maar dat valt me zwaar.”

Zo er al iets fout ging, waar was dat dan? De terugkerende vraag na afloop van de tienkamp. Zelf wijst Sintnicolaas naar het speerwerpen, het voorlaatste onderdeel. Maar ook daarvoor geldt: hij presteerde allerminst onder de maat. De worp van ruim 59 meter is conform zijn niveau. Maar in het geweld om hem heen was het te weinig om op het podium te blijven.

Het onderdeel daarvoor, het polsstokhoogspringen, had Sintnicolaas van de zesde naar de tweede plaats gebracht. Hij was met een hoogte van 5,40 meter veruit de beste springer, maar een storm die aan het eind van de middag over Zürich raasde werkte uiteindelijk in zijn nadeel.

Nadat de wedstrijd wegens de windhozen enige tijd was stilgelegd en Sintnicolaas bij de hervatting extra tijd voor het polsstokhoogspringen nodig had, verwees een juylid hem vervolgens linea recta door naar het speerwerpen. Na enig protest kreeg hij respijt om tenminste de fysiotherapeut zijn werpschouder los te laten wrikken. Maar de voorbereiding op het werpnummer was al verknald.

Sintnicolaas wil het niet als excuus voor zijn vierde plaats aanvoeren, maar hij kon niet extra ver werpen en miste op het slotnummer, de 1.500 meter, vervolgens de power om de concurrentie te weerstaan.

Zijn wrakke rechterenkel wilde Sintnicolaas evenmin als argument aanvoeren. Hij had er dinsdag, na het verspringen, en gistermorgen uit voorzorg een injectie in laten zetten. Pijn was geen issue meer. Maar ideaal was het evenmin. Het ontbrak Sintnicolaas aan de push die hij aan een prestatie kan geven. Hij deed niets fout, maar doorbrak evenmin grenzen. En dat was afgelopen dagen minimaal nog één keer nodig geweest om met een medaille terug te keren. Sintnicolaas werd min of meer het slachtoffer van zijn gelijkmatigheid. Of, en dat kan ook nog, van zijn hamstringblessure, die hem enige maanden hinderde en deelname aan de beroemde tienkamp van Götzis kostte. De revalidatieperiode had hem niet sterker gemaakt.

Maar ach, wat moet Sintnicolaas met al die theorieën. De tienkamp maakt atleten nu eenmaal kwetsbaar. Pijntjes zijn er altijd en twee dagen strijden op tien disciplines, die ook nog eens fysiologisch tegengestelde competenties vragen, vereist een heldere geest en een fit lichaam. Op de tienkamp geldt de wet van de gelijkmatigheid. En de afgelopen twee dagen in Zürich was Sintnicolaas net niet gelijkmatig genoeg.

En de wereld om hem heen verandert. Zijn concurrenten worden sterker, zo bleek afgelopen dagen in Zürich. Het niveau op de tienkamp was ongekend hoog. Een wake-upcall voor Sintnicolaas, die zich ten doel heeft gesteld op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro een medaille te winnen. Hij weet nu dat exclusief specialisme van het polsstokhoogspringen hem vrijwel zeker niet aan de prijzen helpt. Er zal nog een uitschieter naar boven voor nodig zijn. Sintnicolaas heeft nog twee jaar om daaraan te werken. Of hij moet zich, volgens de wet der gelijkmatigheid, op alle onderdelen verbeteren.

    • Henk Stouwdam