Wegvliegen van geestdodend werk

Het openingsshot van Bird People registreert vanuit vogelperspectief het gekrioel in de aankomsthal van luchthaven Charles de Gaulle, een perspectief dat later veelbetekenend zal blijken. Hier meer over verraden zou zonde zijn. Het volstaat te vermelden dat de uitdrukking ‘vrij zijn als een vogel’ een rol speelt, evenals ideeën over wedergeboorte. Dit alles levert in het laatste half uur van de film een bijzondere kijkervaring op, ook als je er niet in meegaat.

Bird People van regisseur-scenarist Pascale Ferran speelt zich vrijwel volledig af in het Hilton Hotel naast het vliegveld Roissy en volgt twee mensen: de Amerikaanse ICT-specialist Gary en het Franse kamermeisje Audrey.

Gary besluit na een doorwaakte nacht dat hij overal genoeg van heeft en vervolgens weigert hij om voor zijn werk naar Dubai door te reizen. Hij wordt overvallen door het verlangen dat bij wel meer mensen soms de kop opsteekt, om ergens anders helemaal opnieuw te beginnen, wat de consequenties ook zijn. Het zorgt voor een indringende scène als hij per Skype zijn vrouw mededeelt dat hij achttien jaar huwelijk en hun kinderen achter zich laat.

Audrey zit in een persoonlijke crisis en doet geestdodend werk, is het ook voor haar niet tijd voor verandering? Beide personages komen elkaar pas op het eind tegen maar er is veel dat hen bindt: ze hebben een bepaalde gevoeligheid voor de wereld en zien als enigen op een zeker moment vogeltjes rondscharrelen. Net als in haar vorige film, het prachtige Lady Chatterley (2007), zijn de hoofdpersonen van Ferran op zoek naar bevrijding.

In een registrerende stijl legt Ferran de routinematige aspecten van twee levens vast, met terloopse terzijdes vol poëzie. Vooral de scène waarin een Japanner met inkt de bewegingen van een mus schetst is prachtig. Een mooier pleidooi om beter om je heen te kijken is er niet.