Tips voor Lowlands: deze rockacts mag je niet missen

Aankomend weekend vindt tussen 15 en 17 augustus het driedaagse Lowlandsfestival weer plaats in Biddinghuizen. Welke artiesten moet je op je lijstje zetten? De NRC-muziekredactie tipt de beste rockacts.

Zanger Matt Berninger van de Amerikaanse indierockband The National treedt eind juli op tijdens de het Paleo Festival in Zwitserland. De band is dit jaar één van de afsluitende acts op Lowlands. Foto EPA / Salvatore di Nolfi

Aankomend weekend vindt het driedaagse Lowlandsfestival weer plaats in Biddinghuizen. Welke artiesten moet je op je lijstje zetten? De NRC-muziekredactie tipt de beste rockacts.

Red Fang

De Amerikaanse “swingstoner”-band, zoals NRC-muziekrecensent Frank Provoost Red Fang onlangs omschreef (€) in NRC Handelsblad komt uit Portland, Oregon. Met drie albums op zak - de meest recente heet Whales and Leeches en kwam vorig jaar uit - en shows in het voorprogramma van bands als Mastodon komt Red Fang nu de boel kapotbeuken op Lowlands. Maar Red Fang maakt geen doorsnee swingstoner, aldus Provoost:

“Red Fang maakt eigentijdse swingstoner, die anders dan bij de meeste genregenoten is verpakt in goede liedjes. Want hoe hard het ook rockt, altijd wint de melodie. Dikke betonriffs en luchtige gitaarriedels wisselen elkaar af, en na gruizig geschreeuw volgt altijd weer een pakkende zanglijn. Zo kan het dat beukende hymnes als Prehistoric Dog en Blood Like Cream toch in je hoofd blijven hangen.”

Royal Blood

De Britse rockband Royal Blood zorgt al een tijdje voor reuring in de Britse muziekscene. Niet alleen stond het duo uit Brighton, dat bestaat uit zanger-bassist Mike Kerr en drummer Ben Thatcher, al in de gezaghebbende BBC Sound of 2014-lijst, ook speelden ze al in het voorprogramma van landgenoten Arctic Monkeys. Ook wist Royal Blood te imponeren op het Amsterdamse London Calling festival afgelopen voorjaar. En dan is er nog niet eens een debuutalbum, dat komt pas 25 augustus uit. Volgens Jan Vollaard schuilt (€) de kracht van Royal Blood niet in hun muziekstijl, maar in de uitvoering:

“Zanger-bassist Kerr speelt zijn vette riffs en dito powerakkoorden op een klein model basgitaar, versterkt door vier grote speakerkasten en een batterij effectpedalen. Drummer Thatcher slaat hard en trefzeker. Zoals dat in de heavy metal gebruikelijk is, vormt zijn spel een wezenlijk onderdeel van het muzikale spectrum. Royal Blood pompt en beukt, zonder ruimte voor ballads of lange gitaarsolo’s.”

Queens of the Stone Age

Palm Desert, Californië. In het gloeiend hete zand werd in 1996 supergroep Queens Of The Stone Age (of QOTSA) gesmeed. Oprichter en zanger Josh Homme vormde de band nadat zijn groep Kyuss uit elkaar viel. Gitarist Troy Van Leeuwen, bassist Michael Shuman, toetsenist Dean Fertita en drummer Jon Theodore vormen na wat wisselingen van de wacht het huidige stampende gitaargeweld dat de band zo goed maakt. Het album Songs for the Deaf uit 2002 betekende hun doorbraak. Het hielp ook vast mee dat Foo Fighters’ frontman Dave Grohl fan was en de band hielp met het opnemen van die plaat. Bekende nummers van dat album zijn No One Knows en Go With The Flow. Het meest recente zevende album stamt uit 2013 en heet …Like Clockwork. Hester Carvalho schreef (€) vorig jaar over dat album:

“[Het] werd het meesterstuk dat Queens Of The Stone Age al lang beloofde te maken. Op eerdere cd’s stonden naast indrukwekkende liedjes ook mindere stukken. Hier biedt ieder nummer een andere blik op het muzikale vermogen van Homme en zijn band. Met meer geduld, meer toewijding en wellicht meer strijd is de ultieme combinatie gevonden: van mannelijk en vrouwelijk, stoer en zacht, lol en leed, orkestraal en sober, in zinderende nummers als Keep Your Eyes Peeled, My God Is The Sun en If I Had A Tail. [De band levert] hoekige riffs en melodieën die samensmelten tot deinende rocksongs. Homme zingt met bedwelmend falset. De aarde lijkt te schommelen, dankzij een onderstroom van lage vibraties waar zich zo nu en dan een krijsende gitaarsolo uit losmaakt.”

Kaiser Chiefs

I Predict a Riot, Ruby (Ruby, Ruby, Ruby, aaahaaahaaa) en Everyday I Love You Less and Less, kennen we die nog? Met deze nummers bestormden de uit Leeds afkomstige Kaiser Chiefs vanaf 2005 de internationale hitlijsten. Het begon allemaal met de zelf uitgebrachte single Oh My God, die de band een platencontact opleverde. Van debuutalbum Employment (2005) worden drie miljoen exemplaren verkocht, opvolger Yours Truly, Angry Mob (2007) kwam op nummer 1 binnen in de hitlijsten. Begin dit jaar kwam de zesde plaat Education, Education, Education & War uit. Jan Vollaard schreef in 2007 over de band:

“Zanger Ricky Wilson en zijn zowel door de luchtigheid van Madness als het fanatisme van Dexy’s Midnight Runners beïnvloede band schudden de sterke liedjes schijnbaar moeiteloos uit de mouw. Na de tongbrekende meezinger Ruby (‘Rubyrubyrubyruby’, probeer het maar eens net zo snel als Ricky) hebben ze met sterke liedjes als Heat dies down en My kind of guy weer net zulke troeven achter de hand als de inmiddels onsterfelijke festivalkraker I predict a riot.”

The National

Jan Vollaard kan er kort over zijn (€): met het vierde album Boxer bewees The National zich in 2007 als “een van de belangrijkste indierockbands in het kielzog van R.E.M. en Wilco, groepen waarmee ze wel enige verwantschap hebben.” Vollaard ziet verder dat de broers Aaron en Bryce Dessner zich op Boxer manifesteren als songschrijvers die “verder durven te kijken dan de vierkwartsmaat en de vier akkoorden die de meeste rockmuziek ringeloren”:

“Centraal bij The National staat de melancholieke, enigszins wereldvreemde aanwezigheid van zanger Matt Berninger die zijn associatieve teksten altijd een element van intense innerlijke strijd weet mee te geven. “Made a mistake in my life today”, zingt hij in Slow Show, “everything I loved is lost.” Dat The National toch altijd weer van die verheffende, positief stemmende shows geeft is de verdienste van songs die hun diepere lagen pas prijsgeven als de luisteraars zich er onbevangen aan overgeven.

Temples

Je zag het direct tijdens hun optreden op het Amsterdamse showcasefestival London Calling in 2012: “Dit is een band waardoor je weer van gitaarsolo’s gaat houden”, zo tekende 3voor12 destijds op. Alle jongens wilden ze zijn, alle meisjes wilden met ze zijn. De jonge Britten van Temples hebben de gave iedereen omver te spelen met hun spannende mengelmoes aan stijlen. Jan Vollaard weet hoe dat komt:

“De Engelse triprockers van Temples stonden al op veel festivals en overal lieten ze een spoor van powerakkoorden en bedwelmende samenzang achter. Hun album Sun Structures is de meest bevlogen rockplaat van het jaar, waarop ze de sixtiessound van The Byrds koppelen aan de groove van de Happy Mondays.”

The Amazing Snakeheads

De Schotse Dale Barclay richtte de band ruim vier jaar geleden op met zijn twee beste vrienden. Een hele tijd vond men het maar niets, vertelde hij onlangs aan 3voor12. Met debuutalbum Amphetamine Ballads lijkt er iets te zijn veranderd: het staat vol duistere songs, door de Amerikaanse muzieksite Pitchfork omschreven als “muziek die in de wereld van de uren na sluitingstijd is gegooid” en klinkt als “een dronkenlap die naar de volgende kroeg strompelt”. Voor NRC-muziekrecensent Hester Carvalho slaat vooral de vuige rockabilly de klok:

“Knielend op het podium, met gebalde vuisten, uitbarstend in schurende kreten, brengt zanger Dale Barclay, voormalig steenhouwer, zijn vuige liedjes. Deze ‘James Brown’ uit Glasgow en zijn twee medemuzikanten spelen een uitzinnig soort rock/rockabilly gemengd met een vleugje voodoo.”

Lees morgen wat de meest opvallende muziekacts van Lowlands zijn;
Of lees terug welke pop- of dance-acts je volgens de NRC-muziekrecensenten moet zien op Lowlands 2014.

Bekijk het volledige blokkenschema van Lowlands 2014