Column

Televisie is een zoektocht naar drama

Rechtenstudente Pari Ibrahim bij K&VdB.

Tv stompt af, wordt wel gezegd. Mensen die tv kijken, veranderen voor zo lang het duurt in zombies. Vooral na gisteravond ben ik verbaasd over de zombiehypothese. Hoe kun je ongeroerd blijven bij het zien van zoveel emotie? Rouw om Robin Williams. Woede in Gaza. Angst in een helikopter vol yezidi’s.

Geraakt was ik ook door de korte reportage in Altijd wat over de reis van Holocaustoverlevende Jules Schelvis naar Berlijn. Schelvis maakte deze zomer een tour door Nederland, Duitsland en Polen om zijn verhaal over Sobibor te vertellen. Berlijn was een beladen bestemming, maar Schelvis vond het goed om zijn verhaal in het Duits te vertellen: „Ik wil dat ze rechtstreeks uit mijn mond horen wat er met mij is gebeurd.” Altijd wat vertoonde zijn Duitse lezing en liet Schelvis erop reflecteren. Het vertellen went nooit, zei hij. „Ik ben de enige in de hele zaal die bij de woorden voor zich ziet wat er is gebeurd.”

Bij Knevel en Van den Brink ging het over de yezidi’s in het Sinjar-gebergte. Alsof er niet genoeg te gruwelen viel, probeerde Andries Knevel nog wat extra drama te creëren. In een gesprek over IS-aanhangers in Den Haag richtte hij zich tot rechtenstudente Pari Ibrahim, die familie heeft onder de bedreigde yezidi’s:

„Als jij IS-vlaggen ziet, dat zijn de moordenaars van jouw bevolkingsgroep, ze hebben steun in Den Haag… hoe komt dat over op jou?”

Pari begon aan een antwoord, maar het was niet emotioneel genoeg voor Knevel. Hij viel haar in de rede, een beetje ongeduldig:

„Ja. En als jij IS-vlaggen ziet, dat zijn de moordenaars van jouw familie, wat doet dat met een mens?”

Na deze ongelukkige vraag wist hij zich niet te herstellen. De interviewers vroegen aan Pari wat Nederland moet doen. Ze keken haar hulpeloos aan, alsof zij ter plekke een militaire strategie moest uitstippelen. Dat kon ze natuurlijk niet: het bleef bij een emotionele oproep om ‘iets te doen’.

Er was ook lucht in de avond, klein leed dat in vergelijking met het bovenstaande een geruststellend effect had. In 10xbeter de zomer door ging Harm Edens op bezoek bij camping De Boshoek, waar ‘vakantiecoach’ Trudy van Bochove het emotionele leven van de campinggangers in goede banen probeerde te leiden. Vakantie is een bron van stress, vertelde Van Bochove. Mensen willen dan ineens van alles: écht contact maken met anderen, maar ook uitvinden wie ze zelf eigenlijk zijn. Enter de vakantiecoach, die de verwachtingen laag houdt en het moreel hoog. Edens ging met haar mee terwijl ze afstevende op een pas gearriveerd stel. Aan de halfnaakte man vroeg ze of hij gestrest was.

„Ja, dit is stressvol. Je komt aan en je moet meteen uitpakken.”

„Wat is precies je stress?”

„Uitpakken.”

„Ah, dus het is een tijdfactor. Zit iemand je op te jagen? Of doe je dat zelf?”

Een enigszins stroef gesprek volgde over de taakverdeling tussen de halfnaakte man en zijn vrouw, waaruit bleek dat er eigenlijk geen probleem was. De zoektocht naar drama liep hier dood. Gelukkig maar.