Fan van Frans

Sinds zijn toespraak bij de Verenigde Naties was ik fan van Frans – „Ik verras mezelf altijd als ik ga praten” – Timmermans en ik ben niet de enige. Op het moment van schrijven waren we op Facebook ineens met meer dan 190.000, still counting.

Met het neerstorten van MH17 dook Frans in het gapende gat dat zijn voorgangers – de beelden van de kruiperige Jaap de Hoop Scheffer op bezoek bij George W. Bush stonden nog helder op het netvlies – hadden achtergelaten.

Wij waren inmiddels zover dat we helemaal niets meer van een minister van Buitenlandse Zaken verwachtten. En toen was daar Frans, die in vloeiend Engels zei wat iedereen dacht. Lekker vet aangezet, maar dat mocht ook weleens een keertje.

Dan ga je zo’n man in de gaten houden. Bij aankomst van de eerste kisten vond ik ’m ook goed. Eén van de nabestaanden, de sigaret nog in de hand, vond troost in zijn opengesperde armen.

Toen ging ik hem volgen op Facebook, waar hij de politiek afwisselt met het persoonlijke. Vlot geschreven stukjes, als kenner dacht ik: daar doet hij wel een uurtje over.

Gisterochtend over de overleden acteur Robin Williams. ‘Zoals alle geniale clowns liet hij ons lachen niet door de tragiek te negeren, maar deze in de ogen te zien en te overstijgen.’

De meesten van ons vonden het prachtig.

‘Goed gezegd Frans!’ en ‘Frans schrijf een boek, je schrijft en vertelt zo boeiend’, maar er waren ook ‘zuurpruimen’ die begonnen over de gevluchte yezidi’s op de berg Sinjar.

Want daar hoorden we Frans niet over. Hij schreef dat hij was begonnen in de nieuwe ‘novelle’ van Larry McMurty en hij had ons ook al twee keer het nieuwe album van The Gaslight Anthem onder de neus gehouden.

Na een week van dat alles begon ik toch echt te verlangen naar een nieuwe speech, waarin Frans de wereld wees op de verschrikkingen op die berg in Irak, het liefst zo gedetailleerd mogelijk zodat het indruk maakte. Iets met moeders die hun stervende kinderen te drinken gaven uit de dop van een melkfles.

Net toen ik dacht dat het niet meer zou komen, kwam er dan toch een statement. Een stukje doelgroepbediening want we, zijn fans, begonnen echt te zeuren.

De mensen op de berg Sinjar hadden zijn volledige aandacht en de internationale gemeenschap moest zich dringend beraden.

Niet echt het pathos wat we van Frans gewend waren, ik wacht even de uitkomst van alle overleggen af voordat hij definitief van zijn voetstuk kukelt.

Het boek van Larry McMurty zal wel uit zijn tegen die tijd.

    • Marcel van Roosmalen