Géén salto’s boven de Franse Alpen, alstublieft

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk? Vandaag vanuit het buitenland.

Wat: Paragliden in de Franse Alpen.

Wie: 34 cursisten, onder wie: snowboardlerares Annemein Dijkman, advocaat Jan Dijkman, bouwkundig ingenieur Petra Reijntjes, gynaecoloog Jaap Friederich, 7 instructeurs en Roland ter Harkel - eigenaar van paraglidingschool Inferno.

Het is stil in de jeep. Stiller dan een half uur geleden toen Roland ter Harkel, eigenaar van paraglideschool Inferno, zijn cursisten onderaan de berg de allerlaatste instructies gaf. Toen hij ze vertelde over de thermiek, hoe te landen, en hoe het paraglidescherm zich zou ontvouwen.

“Ik denk dat ik zo een salto maak, mag dat?”, had iemand geroepen. “Als jij mij beneden opwacht met een biertje. Land ik precies naast je, beloofd.” En er werd gegrinnikt om de deelnemende dominee. “U zult wel blij zijn. Straks bent u pas echt dichtbij de hemel.”

Maar dat was een half uur geleden.

Een béétje zenuwachtig

Nu kijken de brevet-één-cursisten in stilte uit het raam van de jeep die over een rotspad omhoog rijdt – heen en weer wiebelend door de kuilen in het wegdek. “We zijn er bijna, jongens”, zegt bestuurder én instructeur Henk. Ja, ja, dat weten ze heus wel. Gezonde spanning, geen zenuwen. Goed, misschien een héél klein beetje, geeft advocaat Jan Dijkman toe. Zijn dochter Annemein, snowboardlerares, is ook íetwat nerveus maar zegt er wel vertrouwen in te hebben.

Ze zijn tenslotte in goede handen. Ter Harkel loopt in grote passen over het bergplateau vanwaar ze uitkijken op het meer Lac de Serre Ponçon in de Franse Alpen. Hij laat de cursisten hun schermen uitleggen, controleert de lijnen. Vier jaar na zijn eerste vlucht in 1986 besloot de Twentenaar zijn eigen paraglideschool te beginnen. De eerste lessen gaf hij in Sauerland aan moeilijk opvoedbare kinderen. Zijn lijstje met bestemmingen heeft hij intussen aangevuld met Turkije, Marokko, Spanje, Italië, Brazilië en Zuid-Afrika. En zijn cursistenbestand bestaat tegenwoordig gewoon uit sportieve vakantiegangers. Met soms wat kamikaze-trekjes.

De advocaat vliegt mee

“Eigenlijk zijn het niet de beginners waar ik me zorgen om maak”, zegt Ter Harkel. Hij schudt zijn hoofd. “Die luisteren nog en halen geen gevaarlijke capriolen uit.” Het is de groep daarna, die zonder begeleiding mag vliegen. “Gaan ze opeens een scherpe bocht maken vlak voor de landing. Of ze worden onverschillig, letten niet meer goed op.” Hij zucht. Dat heeft wel eens voor ongelukken gezorgd. Lachend: “Gelukkig vliegt Jan, mijn advocaat, deze vakantie mee.”

Die komt even later met een brede grijns op Ter Harkel afgerend. “Het was fantástisch. Echt! Ik voelde me zo vrij, ongelofelijk!” Hij begint zijn scherm opnieuw uit te leggen. Volgende vlucht. “Nu ga ik proberen bij onze tent te landen. Precies daar – naast die boom. Goed?”

    • Bo van Houwelingen & Caroline van Keeken