De roaming-bullshit is nog niet verdwenen

Het lijken wel dorstige dieren bij een uitgedroogde bron. Op de Italiaanse camping verdringen de gasten elkaar met telefoons en tablets om de laatste trage bytes uit het overbelaste wifinetwerk te trekken. Vakantie in het buitenland betekent: smeren met factor 30, Norit binnen handbereik en dataroaming uitzetten uit angst voor een torenhoge telefoonrekening.

Eigenlijk zouden deze zomer de roamingprijzen binnen de EU al zo laag moeten zijn dat we ons niet meer aan haperende hotspots hoeven te laven om selfies te versturen en andermans selfies te bekijken. De datatarieven zijn door Eurocommissaris Kroes opnieuw beperkt: per 1 juli betaal je niet meer dan 20 cent per megabyte. Nog steeds duur – ga maar eens YouTube kijken en wacht op de rekening. Maar mijn eigen provider vraagt 3 cent per MB en dat is een verademing vergeleken met voorgaande jaren.

Een andere maatregel die Kroes oplegde, werkt echter niet. Je zou per 1 juli een alternatieve roamingprovider (ARP) moeten kunnen gebruiken, of een local breakout (LBO) aanbieder kiezen. Bij die breakout komt het erop neer dat je in het buitenland bereikbaar blijft op je eigen nummer voor gesprekken en sms’jes, en het mobiele dataverkeer wordt via een goedkopere lokale aanbieder afgewikkeld. Op vakantie kan dat een hoop geld schelen.

Dat is de theorie. Maar alternatieve aanbieders zijn er, anderhalve maand na het invoeren van de regelgeving, nog altijd niet. Ik kan ze niet vinden, net als de vele bellers die dat zeggen op fora en Twitter. De helpdesk van de provider tast in het duister en bij die schattige buurtsuper in de Chianti-streek reageert de mevrouw achter de kassa opvallend stroef als je in je è pericoloso sporgersi-Italiaans vraagt naar il provider di LBO.

Europese telecomproviders melden dat ze ARP’s en LBO’s accepteren – dat zijn ze immers verplicht. Maar er is geen provider die daadwerkelijk lagere tarieven aan buitenlandse bellers aanbiedt. Dat zijn ze namelijk niet verplicht. Daarom zoekt een Italiaan op zijn beurt in Nederland vergeefs naar il provider di LBO bij Vodafone, KPN of T-Mobile.

Europese providers maken geen haast met het aanbieden van goedkope opties. Als je geen complotdenker bent zou je het kunnen wijten aan moeizame roamingonderhandelingen - misschien zijn de telecomproviders zelf op vakantie en hebben ze hun zakelijke mail uitgezet.

Maar het is vooral een praktische overweging. In 2015 worden de meerprijzen in de EU helemaal afgeschaft. Daarvoor is veel werk te verrichten: mobiele providers moeten hun systemen aanpassen. Ze steken geen geld meer in de ontwikkeling van een tijdelijk LBO-aanbod.

Dat het zonder internationale roamingtarieven kan, bewijst T-Mobile USA. T-Mobile-baas John Legere, die zijn openbare optredens graag kruidt met vloeken en viezigheid, zette het mes in die „roaming-bullshit”. Je kunt (met beperkte snelheid) onbeperkt internetten in meer dan 120 landen, vlot genoeg om te mailen en surfen.

De bullshit is nog niet helemaal verdwenen: een Amerikaanse T-Mobile klant krijgt in Nederland gratis internet, maar een Nederlandse T-Mobile-klant betaalt in de VS 2,50 euro per losse MB.

Daarom een simpele manier om goedkoop over de grens te internetten én bereikbaar te blijven op je eigen nummer: koop een prepaid datasim bij een lokale provider en stop die in je draagbare hotspot – zo'n ding kost tussen de 75 tot 150 euro. De ondernemende vakantieganger haalt dat er zo uit door z’n verbinding aan naar data hunkerende campinggasten te verhuren.

    • Marc Hijink