Zonder de maffe accenten?

In de afgelopen vier jaar groeide de Utrechtse band Kensington uit tot een Hollandse rocksensatie. De groep maakte soepele rockliedjes met altijd een licht accent, in de zang of met onverwachte gitaarerupties. Maar op de nieuwe derde cd Rivals is de duisternis ingevallen. De rock klinkt zwaar, de gitaren doen alles in slagorde, zangpartijen liggen als dekens over de instrumentaties. Nummers als ‘All For Nothing’, ‘War’ en ‘Riddles’ klinken plechtig. Er zijn voldoende meezingmogelijkheden om een stadionpubliek tevreden te houden. Maar waar zijn de maffe accenten gebleven, de persoonlijke uitschieters? Nu klinkt Kensington als een van de vele rockbands die in meer of mindere mate van Pearl Jam geleerd hebben. Er zijn momenten dat Rivals even uit de sjabloon schiet: tijdens ‘Done With It’, als er Afrikaans aandoende refreinzang wordt ingezet, en in het transparantere titelnummer. Verder is het vooral de volheid die stoort. Te veel gitaren, te veel galm, te veel ernst.

    • Hester Carvalho