Nog steeds niet jong

De Pet Shop Boys zijn nooit jong geweest. Al vanaf hun doorbraakhit West End Girls uit 1986 presenteert het Britse duo zich als de beheerste, nadenkende tegenhanger van de gemiddelde pop/dance-act. Met de stuwende, licht dreigende danceritmes uit de keyboards van Chris Lowe en de intelligente, maatschappijkritische teksten van zanger en frontman Neil Tennant beheersen ze al bijna dertig jaar de dansvloer zonder die zelf ooit onbekommerd te betreden.

Tijdens hun vorige wereldtournee, Pandemonium (2009-2010), leek de groep het spoor een beetje bijster. Een knullig decor en een dansend en zingend damestrio leidden de aandacht af. Ze verbraken na 28 jaar de samenwerking met platenlabel Parlophone, kondigden een terugkeer naar hun danceroots aan en brachten onder hun eigen label het album Electronic uit. Op de gelijknamige wereldtournee zet deze bescheiden wedergeboorte zich voort: filmprojecties, lichteffecten en een slim opgebouwde setlist bezorgden Tivoli zondag een opwindende clubavond.

Tennant bezag en dirigeerde de meute als een tevreden vader. Hij klonk warm, persoonlijk – soms hief hij even de ogen ten hemel om de ernst van zijn teksten te onderstrepen, maar telkens volgde dan een geamuseerd glimlachje. De avond was te geslaagd om te zwelgen in verdriet. Lowe verschool zich naar gewoonte achter een zonnebril en stond stoïcijns achter de toetsen, maar zelfs hij getuigde van humor: Love etc werd gebracht vanuit twee strak opgemaakte bedden, met projecties van lenige jonge dansers onder hun bijna-oudemannenhoofden. IJzersterk.