Opinie

    • Youp van ’t Hek

Raketje

Youp van ‘t Hek

foto nrc fotodienst

‘Koude oorlog dreigt”, lees ik op het strand in mijn krantje en ik snap daar niks van. Koude oorlog? Zelden heb ik de wereld zo zien branden als deze meedogenloze zomer. Niks koude oorlog. De aarde kookt. We moeten de belendende planeten nat houden. En de overal uitslaande binnenbranden zijn voorlopig nog niet geblust. Is het erger dan andere jaren of lijkt dat zo? Door de snelle internetverbindingen kunnen we iedere raket, waar dan ook ter wereld, bijna live volgen. De wanhopig krijsende yezidi’s huilen op onze mobieltjes. Wat heb jij nou voor rare ringtone? Nee, dat is een volk in nood!

Vroeger was het niet minder. Toen had je de Rode Khmer. Goed voor meer dan anderhalf miljoen dode Cambodjanen. Vooral aan intellectuelen hadden Pol Pot en zijn vriendjes een hekel. Mensen met een bril werden sowieso onthoofd. Had ik toen toch mooi voor lenzen gekozen. Uit voorzorg. Die gruweldaden hoorden we in die tijd pas toen ze al gepleegd waren. Nu niet. We staan dagelijks midden in Syrië, Gaza en Irak.

Inmiddels zijn de Killing Fields een toeristische attractie. Gidsen en plaatselijke horecaffers verdienen er een goede kom rijst aan. Elk nadeel heb zijn voordeel. De laatste twee bejaarde kompanen van Pol Pot werden deze week pas veroordeeld. Levenslang. Dat is voor die oudjes nog maar een paar jaar. Wordt de berg in het Iraakse Sinjar, waar op dit moment meer dan veertigduizend mensen wachten op hun genocide, ook ooit een toeristische trekpleister? Lopen daar over twintig jaar mensen in hun korte broek begripvol te zwijgen? Vragen ze dan aan de gids waarom er toen niemand ingreep? De ISIS-strijders, die verantwoordelijk zijn voor de dreigende slachting op de yezidi’s, willen terug naar de middeleeuwen. Waarom? Geloof!

In dezelfde krant lees ik een pagina verder over de vooruitgang. Over de ruimtesonde Rosetta die woensdag na een reis van tien jaar en zes miljard kilometer heel dicht bij de komeet 67P/Tsjoerjoemov-Gerasimenko kwam. En hij kwam op zijn lange tocht geen God of Allah tegen. Geen enkele hemel of paradijs gepasseerd. Rosetta krijgt instructies vanuit Europa. We kunnen zelfs van hieruit foto’s van die planeet maken. Wat zien we? Wie weet woeden daar ook oorlogen en voetbalrellen. Zullen wezens elkaar daar ook haten om een bepaald geloof en ongeloof? In dezelfde krant staat een bladzij verder een selfie van een aap. Een zwarte kuifmakaak. De eigenaar van het fototoestel wil geld zien, maar degene die de foto in handen heeft zegt dat de rechten bij de aap liggen. Ik moet daar om lachen en vind ook dat het geld naar de aap moet. Even lucht tussen al het gruwelijke geweld.

Weer een bladzijde verder lees ik over Francesco Schettino, de rampkapitein van de Costa Concordia, die aan een gerenommeerde Romeinse universiteit een college paniekbeheersing heeft gegeven. De zon breekt even door. Een glimlach ontspant mijn bebrilde kop. Schettino, de kapitein die als een van de eersten vanaf het zinkende rampschip in een reddingssloep sprong. Juist hij is door een universiteit uitgenodigd om college te geven. Aan een universiteit zitten toch doorgaans intellectuelen? Had Pol Pot dan toch gelijk? Vreemder kan het niet meer worden? Dat juist deze charlatan een college paniekbeheersing mag geven. Misschien moeten ze hem buitengewoon hoogleraar maken.

De reddingssloep van Schettino werd toen niet overvaren door een racende idioot in een speedboot, die na het ongeluk ook nog eens doorvoer. Zoals afgelopen weekend in Vinkeveen gebeurde. Gerucht gaat dat de bestuurder van de speedboot niet alleen gedronken, maar ook gespoten en geslikt had. Misschien heet het daarom wel een speedboot. Ik merk dat ik lucht wil. Lucht om niet te verdrinken in alle bloedbaden. Ik lees een te doordrenkte krant.

Gelukkig word ik geholpen door Petertje Rehwinkel, de vroegere brokkenburgemeester van Groningen die een eigen bedrijf is begonnen. International Disaster and Crisis Management heet de zaak en je kunt Petertje inhuren als er bijvoorbeeld ebola in Winschoten wordt geconstateerd. Dan weet Petertje wat we moeten doen. In een speedboot springen en zo snel mogelijk wegwezen. Het gerucht gaat dat Francesco Schettino commissaris en adviseur van zijn nieuwe bedrijf wordt. Lijkt mij een heerlijk duo. Ik ben ondertussen toe aan een verfrissing. Een ijsje. Ik kies voor iets symbolisch. Wat dat is? Een raketje! Koude oorlog dus!

    • Youp van ’t Hek