Opinie

    • Kim Bos

Is dit de gevaarlijke hunk Barry Atsma?

Barry Atsma en Britt in Down voor Dummies.

Barry Atsma zit wijdbeens in een rode fauteuil. Hij zet een blikje bier naast zich neer, trekt zijn spijkerbroek recht en kijkt naar de drie jonge vrouwen op de bank tegenover zich. „Als je iemand probeert te versieren, wat doe je dan?”

Is dat de ‘gevaarlijke hunk’, het type dat Atsma in zijn films ook speelt?

Zijn ‘tegenspeelsters’ zijn anders dan gewoonlijk. Britt, Sara en Lize hebben het syndroom van Down. Atsma is debuterend presentator van Down voor Dummies, een nieuwe 8-delige BNN-reeks waarvoor hij de vrouwen een paar maanden volgde tijdens hun dagelijks leven. Het thema van de eerste aflevering is ‘liefde’.

Dat we graag naar programma’s met ‘downers’ (televisiejargon) kijken, is bekend. Johnny de Mol bewees het in 2013 met kijkcijferkanon SynDroom en eerder met Down met Johnny. Logische successen. In mensen met een beperking zien we het eerlijke, ongeremde dat we in de loop der jaren bij onszelf hebben weggepoetst. Maar het verschil tussen goede televisie en platvloers aapjes kijken is bij dit onderwerp klein. Kijk naar Downistie (2011, onderdeel van DWDD), een soapserie over ‘normale’ mensen, maar de acteurs hadden Down. Niemand begreep die afweging.

Sinds dit jaar kunnen zwangere vrouwen in Nederland met een bloedtest vaststellen of hun baby het syndroom heeft, waardoor er waarschijnlijk minder kinderen met de afwijking worden geboren. Dat vindt Atsma een gek idee, zijn broer heeft het downsyndroom en hij kan zich een leven zonder hem niet voorstellen. Zo motiveert de presentator zijn medewerking aan het programma. Een portret van een misschien wel verdwijnend soort mens, dat is een mooi uitgangspunt.

Bij Sara thuis, die een oogje op Atsma heeft.

Hij: „Zal ik je even een zendertje aan doen?”

Zij: „Ik dacht dat je het nooit zou vragen.’’

Hij: „Want je wilt het heel graag?”

Zij: „Je weet het toch. Ik ontmoet toch niet elke keer zo’n mooie man als jij.”

Hij, fluisterend: „Weet je hoe oud ik ben? 40.”

Atsma zit op Sara’s bed en kijkt naar de posters van beroemdheden in haar kamer. „Zijn dat de types waarop je verliefd wordt?”

Zij: „Nee, meer op jou.”

Het eindigt met een deceptie voor Sara, want Atsma blijkt met iemand te daten.

In de eerste aflevering kun je de rol van vrouwenversierder die Atsma vaak speelt niet wegdenken. Is dat erg?

Britt, Lize en Sara gedragen zich soms als bakvissen, maar juist de vreemde chemie laat de jonge vrouwen scherp zien. Ze kronkelen , blozen en doen hun eerlijke best. Soms voelt het bijna gênant, maar dat ligt aan het perspectief van de kijker. Daar op tv zijn ze allemaal zichzelf.

Je ziet dat Atsma ervaring heeft opgedaan met zijn broer. Hij gedraagt zich niet kinderlijk, zoals mensen vaak geneigd zijn te doen. Als Sara verlegen is omdat ze vindt dat Atsma haar aanstaart, zegt hij: „Waar moet ik dan naar kijken. Ik krijg hier voor betaald, hoor.” Atsma stelt scherpe vragen, ook puttend uit eigen ervaring. „Ik noem mijn broer een mongooltje, wat vinden jullie ervan als mensen dat woord gebruiken?”

Sara: „Dat wil ik niet horen. Die zijn gewoon jaloers dat wij een beperking hebben.”

    • Kim Bos