Blaming the victim, dat deed minister Timmermans

Onze bewindsman verliest in conflict tussen Israël en Palestijnen moraliteit en rationaliteit, schrijven Paul Aarts en Fadi Hirzalla.

Het heeft lang geduurd voordat minister Timmermans tot een ‘gefundeerd oordeel’ over de oorlog in Gaza kon komen. Hij deed dat uiteindelijk afgelopen dinsdag via een opiniestuk in deze krant.

Dat werd tijd, zou je zeggen. Kritische geluiden waren immers al ruim daarvoor geuit door niet alleen de Verenigde Naties en de Verenigde Staten, maar ook door de voorzitters van de Europese Raad en de Europese Commissie. Vijf Latijns-Amerikaanse landen riepen hun ambassadeur terug uit Israël.

Het is echter niet alleen de verlate reactie uit Den Haag, maar ook de inhoud en toonzetting daarvan die een weerwoord verdienen. VVD-buitenlandwoordvoerder Han ten Broeke heeft volledig gelijk gekregen toen hij destijds opmerkte dat het verschil tussen oud-Kamerlid Timmermans en minister Timmermans groter zou blijken te zijn dan het verschil tussen (de uitgesproken pro-Israëlische) minister Rosenthal en minister Timmermans.

‘Gebalanceerd’ en een ‘aanrader’, vond Ten Broeke het relaas van Timmermans, juist omdat laatstgenoemde een oud en abject Israëlisch verhaal vertelt in zijn opiniestuk. Uitlatingen als „Hamas is bereid de levens van talloze onschuldige burgers op te offeren”, lijken rechtstreeks ontleend aan de Israëlische propagandamachine. Nog bonter wordt het als Timmermans mijmert over de economische malaise in Gaza. „Stelt u zich eens voor dat de vele miljoenen die in raketten en tunnels zijn gestopt, door Hamas in de ontwikkeling van Gaza zouden zijn gestoken. Waar zouden we dan nu staan?”

Blaming the victim, heet dat. Wie dat doet verliest niet alleen zijn moraliteit, maar ook zijn rationaliteit. Al 47 jaar worden de Westelijke Jordaanoever en Gaza door Israël illegaal bezet middels militaire aanwezigheid of blokkade. Bijgevolg leven de Palestijnen aldaar al net zo lang in extreme onveiligheid en vernedering. Denk dat weg, minister Timmermans, en dan mogen de Gazanen inderdaad te veel tunnels en te weinig economische welvaart worden verweten.

Timmermans verlaat de absurde Israëlische propaganda op het punt waar hij oproept tot een Palestijnse ‘coalitie van nationale eenheid’. Die coalitie hadden we al, sinds afgelopen juni, toen Fatah en Hamas een eenheidsregering vormden. Het is aannemelijk dat Israëls primaire oogmerk van de laatste gevechtsronde juist het torpederen van die verzoening tussen Fatah en Hamas was. Welnu, die poging is mislukt. Sterker nog, de basis is gelegd voor een grotere Palestijnse eenheid.

Het stoerst lijkt Timmermans nog wanneer hij oproept tot een onderzoek naar het zeer hoge aantal Palestijnse burgerslachtoffers en de aanvallen op VN-scholen en een ziekenhuis. Als dit kabinet er nog prat op gaat de internationale rechtsorde te willen bevorderen, is het dan niet een idee om president Mahmoud Abbas, in wie minister Timmermans veel vertrouwen schijnt te hebben, met raad en daad bij te staan en hem te adviseren de Palestijnse Autoriteit wél lid te maken van het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag?

Dat maakt de weg immers vrij voor het zo vurig bepleite onafhankelijke onderzoek naar oorlogsmisdaden.

    • Paul Aarts
    • Fadi Hirzalla