Opera Spanga viert jubileum vol humor

Net zo eigenzinnig als de opera in het weiland in het Friese Spanga is de rekenkunde in ‘het Verona van Weststellingwerf’. Dit jaar wordt daar het 25-jarig bestaan gevierd na de eerste voorstelling in 1989. Maar we zijn nu dus al in seizoen nr. 26 en de filmversie van Puccini’s komische opera Gianni Schicchi is zelfs productie nr. 28.

Regisseur Corina van Eijk brengt opera op libertijnse wijze en houdt alles in eigen hand. Ze is de personificatie van het regisseurstheater, voor haar is niets veilig. Alles geeft ze haar eigen draai: het verhaal, de muziek, de enscenering. Bovendien zet ze steeds nieuwe middelen in. Het begon met Donizetti’s L’Elisir d’amore in haar achtertuin, daarna kwam er een half-open tent in het weiland met het orkest in een afgedamde sloot. Maar al snel ontsteeg ze de Friese pastorale sfeer. Er waren opera’s op film en Peter Stuyvesant, die hier werd geboren, kreeg zijn eigen voorstelling. De laatste jaren waren er ook gehercomponeerde opera’s en voorstellingen met perfect geïntegreerde video.

Van Eijk deed naast nieuwe stukken het grote repertoire: Mozart, Strauss, Puccini, Bizet en Verdi, óók Aida. Altijd op eigen wijze, vaak met sekse- en rolverwisselingen, zoals in Donna Giovanna, de vrouwelijke versie van Mozarts Don Giovanni met een mannenverslindster in de titelrol en mannen als vrouwen.

Humor is er ook altijd in Spanga. Ik heb zelden zo gelachen als bij Rigoletto, toen de hertog zong van ‘La donna è mobile’, terwijl hij zelf zeer mobiel op zijn trampolinebed op en neer sprong. De eerste helft van het feestprogramma kijkt terug op het verleden met operatophits, begeleid door het Frysk Harmonie Orkest. Zo zongen Francis van Broekhuizen en Sandrina Buendia op hilarische wijze de Barcarolle van Offenbach en was er een meezingversie van de Triomfmars uit Aida.

De animerend gedetailleerde film van Puccini’s klucht Gianni Schicchi wordt live begeleid door Sinfonia Rotterdam en heeft alle klassieke Van Eijk-kenmerken. De rijke Buoso Donati wordt op zijn sterfbed om zeep gebracht door neven en nichten, alle op karikaturaal-Italiaanse wijze in bont gehuld en belust op zijn erfenis. Donati lijkt met al die naakte mannen op schilderijen en foto’s om hem heen vooral een homo te zijn geweest. Zijn dochter Lauretta is verliefd op de dochter van de schavuit Gianni Schicchi. Hij helpt de neven en nichten op frauduleuze wijze met een nieuw testament dat niet langer de paters maar vooral hemzelf bevoordeelt. Alles en iedereen is even schijnheilig, behalve de liefde tussen de meisjes, die keurig gaan trouwen.

    • Kasper Jansen