Verkeerde berg

Het nieuws van RTL – bij het achtuurjournaal van de NOS vonden ze het geen nieuws – nam een kijkje in de huiskamer van een groep Nederlandse Yezidi’s. Een deel van de aanwezigen was met zakdoeken in de weer. Begrijpelijk, ze zaten al de hele dag naar de Iraakse televisie te kijken, naar duizenden geloofsgenoten in Irak die een berg op waren gevlucht. Beelden daarvan hadden even tevoren ook onze huiskamer bereikt. Gevluchte mensen als krioelende mieren zonder eten en drinken op een berg in een landschap zo kaal dat je Oekraïne met goed fatsoen geen desolaat gebied meer kunt noemen. Ze konden geen kant op, de eerste kinderen waren al gestorven. Het was sterven of terug naar de middeleeuwen beneden, waar de misdadigers van ISIS een deel van de achtergeblevenen inmiddels had afgeslacht.

Een van de Yezidi’s, een oudere man, richtte zich met betraande ogen tot ons. „Nederland, Amerika, help!”

Hartverscheurender kon een oproep niet zijn.

Als het vermoeden van het hebben van massavernietigingswapens in 2003 genoeg was om Irak aan te vallen, leek me dit een hamerstuk. Een kwestie van opstijgen, bombarderen en die mensen evacueren.

Maar zo werkte het dus niet. Er waren al te veel conflicten tegelijkertijd, dit leek een kwestie van de verkeerde berg op het verkeerde moment.

Helemaal in Nederland, waar de minister-president gestoken in een stemmig grijs pak net had aangekondigd dat ‘de missie’ in Oekraïne wordt afgebroken, het rampgebied was een oorlogsgebied geworden. Je las wel eens dat het ene leven meer waard was dan het andere, in veel Nederlandse huiskamers vonden ze de restanten van onze doden inmiddels belangrijker dan het leven van duizenden op een berg. De gemiddelde Hart van Nederland-kijker raakt niet uitgerouwd. Bij de collega’s van RTL Boulevard kondigde een groep volkszangers een ingetogen herdenkingsconcert aan, de opbrengst ging naar een blijvende herdenkingsplek. Een van de artiesten – Mick Harren – vertelde waarom de ramp hem zo had aangegrepen.

„Ik heb zijdelings familieleden die daar vrienden in het vliegtuig hadden zitten. Het is heel triest.”

Zo redenerend zijn we allemaal slachtoffers, nog meer ellende kunnen we er even niet bij hebben. Dus sorry Yezidinische man met je tranen in de ogen, we zijn even druk met ons eigen nieuws.

Verkeerde timing, verkeerde berg.

Je ging haast hopen dat een van die godsdienstgekken erin zou slagen om een vliegtuig neer te halen.

    • Marcel van Roosmalen