Je durft niet te lachen

Hotell van de Zweedse regisseur Lisa Langseth is een bijzondere variant op de hotelfilm. Ze onderzoekt de therapeutische kanten van de anonimiteit (en inwisselbaarheid) van de hotelkamer. Voor controlfreak Erika, die instort nadat ze de geboorte van haar eerste kind niet net zo tot in de puntjes heeft kunnen regelen als de rest van haar perfecte leventje, is het hotel een toevluchtsoord. Iets tussen een onderduikadres en een gevangeniscel in. En samen met een handvol tamelijk verknipte types die ze tijdens haar mislukte groepstherapie heeft leren kennen, gaat ze in een opeenvolgende reeks hotelkamers op zoek naar zichzelf. Kun je de problemen in je leven zomaar uitchecken? Of werkt de vlucht als een vergrootglas? Het zijn oude vragen, maar door het hotelkamerconcept werken ze in Langseths film redelijk origineel. De hotelkamer krijgt als locatie iets symbolisch en Langseth vermijdt, zeker tegen het einde, al te voor de hand liggende tournures. Langseth beklemtoonde in diverse interviews het semiautobiografische karakter van Erika’s zoektocht. Dat verklaart misschien de dodelijke ernst, en het ongemak later in de film. Er zitten beslist komische kanten aan de queeste van deze hotelhoppers, maar je durft er ook niet heel goed om te lachen.