Dwaling door de ruimte

Frederique Jonker creëert in haar schilderijen een mistige sfeer met olieverf en spuitbussen.

Beeld frederique jonker

Haar zes grote schilderijen dansten van de muren op de examenexpositie van de HKU in Utrecht. Allemaal stillevens, de grootste van een rommelige schilderskamer. „Het is mijn moeders zolder”, zegt Frederique Jonker (23). „Ik heb daar een speelplaats waar ik me soms een week terugtrek om te werken.”

Op het schilderij zie je een potje omgevallen roze verf, blikjes op de vloer en iets blauws op een wiebelige keukenstoel. Maar wat meteen opvalt, zijn de schitterende kleurtonen. Het hele schilderij heeft een mistige sfeer, vage zwemen groen en grijs overheersen.

„Ik begin met het opzetten met verf uit spuitbussen en dat geeft die vage achtergrond”, legt Jonker uit. „Daarover gebruik ik olieverf, die ik met verschillende soorten kwasten opbreng.”

Soms schildert ze daarmee brede banen, op andere plaatsen is het fijn borstelwerk. De voorwerpen op het schilderij zijn herkenbaar, maar nooit in focus, waardoor je ogen door de ruimte blijven dwalen.

Een paar jaar geleden begon Jonker met ‘vaag’ schilderen na het zien van een schilderij van de Duitse topschilder Gerhard Richter. „Ik kon het effect van Richter met verf niet bereiken. In het vierde jaar zei een leraar, die wist dat ik vroeger veel met graffiti experimenteerde, dat het misschien met een spuitbus zou kunnen.”

Jonker: „En je kunt niet goed zien hoe het gemaakt is, dat is een leuke bijkomstigheid.”

    • Dirk Limburg