Imtech zakt steeds dieper weg in zijn eigen moeras

Gerard van de Aast, topman van Imtech, wil al sinds zijn aantreden, tweeënhalf jaar geleden, af van het ‘gedoe’. Hij wil uit het moeras kruipen waarin dit installatiebedrijf terecht is gekomen. Door eigen schuld, door frauduleuze handelingen, door gebrekkige controle, door cijfers op te poetsen. Imtech is een bedrijf geworden dat zijn eigen ellende niet meer goed kan overzien. Doe een kast open, en er rolt altijd wel een lijk uit, zo lijkt de ervaring van Van de Aast zijn.

Dat is treurig. Imtech – hoofdkantoor in Gouda, actief in 25 landen – is een groot concern. Het telt nog ruim 26.000 werknemers – er zijn de laatste jaren enkele duizenden arbeidsplaatsen verdwenen.

Het is nog maar drie jaar geleden dat het hosanna bijna dagelijks klonk voor Imtech, dat is voortgekomen uit Internatio-Müller. Het bedrijf liet elk jaar betere winstcijfers zien, was een van de ‘lievelingen’ op de beurs en zijn meerjarenplan voorzag erin dat het in 2015 een omzet van 8 miljard euro zou draaien, met een bruto winstmarge van 6 à 7 procent.

Daar komt niets van terecht. De aandelenkoers is op een dieptepunt gekomen (vanochtend opende hij op 35 cent tegen 8 euro in 2012), de schuld van het bedrijf bedraagt ruim 1 miljard. Het staat de facto onder curatele van de banken en moet nog hopen dat het via een schikking met de Vereniging van Effectenbezitters afkomt van een dreigende klacht bij de Ondernemingskamer.

Een valse jaarrekening over 2009 die Imtech voor zijn dochterbedrijf Ventilex opstelde, was de voorbode van meer bedenkelijke handelingen. De bouw van een pretpark in Polen bleek een investering in een luchtkasteel te zijn, de Duitse tak van het bedrijf vervalste zijn cijfers en sluisde 30 miljoen euro naar een onbekend bedrijf weg. Een Zwitserse dochter wordt verdacht van omkoping.

Topmannen in de raad van bestuur en de raad van commissarissen van Imtech moesten het veld ruimen. Zij waren (mede)verantwoordelijk voor frauduleus gedrag en een bonussenbeleid dat tot onverantwoorde transacties leidde. Deze week bleek dat de toenmalige Nederlandse bedrijfstop wel degelijk op de hoogte was van de dubieuze financiële constructies die de bouw van het Poolse pretpark mogelijk hadden moeten maken. Inmiddels zijn alle managers naar een cursus bedrijfsethiek gestuurd – te laat, naar te vrezen valt.

Groter, groter, groter werd Imtech. Volume was belangrijker dan inhoud. Maar wie hield nog overzicht? Nu moet Imtech kleiner; de ICT-tak staat te koop om zo te kunnen bijdragen aan de aflossing van de schuldenberg. Reductie daarvan is nu de hoofdtaak van de concernleiding. Dat is niet waarvoor een technisch dienstverleningsbedrijf is opgericht; het is wel de treurige realiteit bij Imtech.