Down brengt sludgemetal die borrelt als een grote pan gumbo

Eigenlijk miste er alleen een bordje gumbo, gisteren in de Melkweg in Amsterdam. Down mag dan een hardrockband zijn, de sfeer was loom als een zomeravond in hun thuisstad New Orleans.

Anselmo, bekend van de legendarische metalband Pantera, is in goed humeur en hartelijk. Geeft iedereen vooraan een hand, wijst, lacht en laat zien dat hij – ondanks zijn leven van drank en drugs – op zijn 46ste vocaal nog goed in vorm is. De band roeit met gemak door de set, met het zwaartepunt op het eerste album, NOLA.

De band komt op onder het vrolijke Down van jarenzestigzanger Harry Nilsson. Na echte opener Eyes of the South volgen hoogtepunten met Ghosts along the Mississippi en Stone the Crow, ouwetjes die door het publiek uit volle borst worden meegezongen. Dat doen ze net zo hard bij nieuwere songs als We knew him well en het wat heftigere Witchtripper.

Lifer is Anselmo’s gebruikelijke, maar liefdevolle ode aan de tien jaar geleden doodgeschoten gitarist van Pantera, Dimebag Darrell. Dat valt goed in de volle zaal, waar veel shirts en zelfs een paar tatoeages van die band aanwezig zijn.

Natuurlijk is Down muzikaal nooit heel spannend geweest, maar ze laten zien waarom ze blijvend populair zijn: de puntgaaf uitgevoerde sludgemetal, bluesy en groovy, borrelt als een grote pan gumbo, en wordt minstens zo heet opgediend.