Dodelijke ernst in hotelkamers

Hotell van de Zweedse regisseuse Lisa Langseth is een wel heel bijzondere variant op de hotelfilm. Ze onderzoekt de therapeutische kanten van de anonimiteit (en inwisselbaarheid) van de hotelkamer. Voor controlfreak Erika, die instort nadat ze de geboorte van haar eerste kind niet tot in de puntjes heeft kunnen regelen zoals de rest van haar perfecte leventje, is het hotel een toevluchtsoord. Iets tussen een onderduikadres en een gevangeniscel. Met een handvol tamelijk verknipte types die ze tijdens haar groepstherapie heeft leren kennen, gaat ze in hotelkamers op zoek naar zichzelf.

Kun je uitchecken van de problemen in je leven? Of werkt de vlucht als een vergrootglas? Het zijn oude vragen, maar door het hotelkamerconcept werken ze in Langseths film redelijk origineel. De hotelkamer krijgt iets symbolisch en Langseth vermijdt, zeker tegen het einde, al te voor de hand liggende tournures. Langseth beklemtoonde in interviews het semiautobiografische karakter van Erika’s zoektocht. Dat verklaart misschien de dodelijke ernst, en het ongemak later in de film. Er zitten komische kanten aan de queeste van deze hotelhoppers, maar je durft er ook niet heel goed om te lachen.

    • Dana Linssen