opinie

    • Kim Bos

Vakantie in Betlehem: hotel met avondklok

Rosa Mendels enAnnie Groen op de Westbank.

Rosa Mendels en Annie Groen, al 25 jaar hartsvriendinnen, wilden naar Jeruzalem in Israël, maar kwamen terecht in een of andere Palestijnse stad, Betlehem, op de Westelijke Jordaanoever. „Omgeving Jeruzalem”, zo had de reisorganisatie het verkocht. Gevoelsmatig lag er een wereld tussen. Toen Rosa last had van haar oog moest ze bij de muur overstappen van een Palestijnse naar een Israëlische ambulance. „Er werd geschreeuwd. Er was een soldaat met zo’n geweer. Net een film, afschuwelijk.” De vrouwen deden hun verhaal bij Sybrand Niessen, in Groeten van Max, over vakantieleed.

Het werd ongemakkelijker toen Mendels sprak over „pure vrijheidsberoving”. Het hotel had geen terras en het werd de vrouwen afgeraden om ’s avonds nog naar buiten te gaan. Je begreep het punt, de leuke vakantie viel in het water, maar de formulering had iets ongepasts. Deed Mendels de échte slachtoffers van „pure vrijheidsberoving” zo tekort?

Het was boven alles een probleem waarvan de uitleg harder aankwam in weken waarin iedereen een kant lijkt te moeten kiezen.

Maandagavond is deze zomer het vakantie-speciaaltje van Omroep MAX, en de rest van de avond was er geen scherp randje in zicht. Al probeerde Harm Edens het wel te laten schuren in 10xBeter de zomer door, over zomerpret in eigen land. Op een Bussumse camping met markante figuren wilde Edens Annemiek Bonte, die „al breiend ontsnapt aan de druk van de stad en de waan van de dag”, uit de tent lokken.

„Hoe zou je jezelf omschrijven? Als een wonder van breilust?”

„Nee, gewoon als een gelukkig mens.”

Ook als Edens haar Mammaloe noemt, geeft ze geen kick.

Zo behaaglijk gezapig bleef het dus de hele tijd. Net een avondje voorbijgangers kijken op een camping in Noord Frankrijk – biertje in de leuning van je vissersstoel.

Na Droomhuis gezocht, waarin je leerde dat het in Macedonië goed toeven is voor weinig geld, begon het sociologisch interessante We zijn er bijna! waarin 44 oudere kampeerders met de caravan naar Sicilië trekken. Hier kon je de vakantieperikelen waar babyboomers deze jaren mee te maken hebben bestuderen. Oertrage hectiek gepaard met ongebreidelde consumptielust. Het duurde bijna een uur. Waar zou het tempo suggererende uitroepteken in de titel vandaan komen?

Het haar van vakantieganger Lies begon al te zakken, terwijl ze ’s ochtends nog naar de kapper was geweest. Het kostte in ieder geval „niets” (12 euro). Er was heel wat te doen om „vier piepjes die slecht nieuws betekenden”. Wat bleek, de afstandsbediening van de caravan was kapot. Gedupeerden bespraken het uitvoerig. Ik vroeg me af wat de favoriete onderwerpen van mijn generatie zouden zijn, op ons zeventigste op de camping. Eén pot Weltschmerz zonder geld en spullen?

Misschien blijven we met ons karige pensioentje gewoon thuis op de bank, kijkend naar omroep MAX. Kan best, het is net alsof je zelf op vakantie bent. Een oase van rust die soms doorslaat naar verveling, of wordt verstoord door een opstootje.

    • Kim Bos