Opinie

    • Kees Momma

Onbekend en toch bekend

Enige maanden geleden reisde ik met de trein naar Den Haag. Om een bezoek te brengen aan een kennis in Wassenaar. In Wassenaar ligt mijn jeugd. Maar sinds ik meer dan dertig jaar in het oosten van het land woon, kom ik daar nog maar zelden. Pas dit jaar zette ik weer voet op mijn geboortegrond.

Hoewel ik me had voorbereid dat in de afgelopen drie decennia veel veranderd zou zijn, betekende het voor mij een flinke schok toen ik het Centraal Station van Den Haag uitliep en in een futuristische wereld belandde van torenhoge wolkenkrabbers en glazen koepels. Zoiets had ik niet verwacht.

Mijn kennis haalde me op. Onderweg had ik grote moeite me te oriënteren waar we nou precies reden. Zaten we op de Bezuidenhoutseweg? Ja, want ineens herkende ik een rij oude herenhuizen in speksteen. Even verderop namen we een snelweg in volkomen vreemde en kale omgeving. Alsof we op een Amerikaanse highway werden gezet. Was dat de vroegere Landscheidingsweg?

Ik kon het niet geloven dat ik vroeger, op weg naar school, dagelijks op die route pendelde. We sloegen rechtsaf. Nogmaals keek ik met verwarde blik in het rond. Waar kwam ik in hemelsnaam terecht? O ja, nou zag ik het weer, de Wittenburgerweg. Mijn kennis stelde voor om samen nog wat van Wassenaar te zien.

Eerst de buurt waar ik woonde. Onze laan; wat zag deze er smal uit! Wat deed alles klein aan! Was ik hierin opgegroeid?

We reden door. Richting dorpscentrum. Waar ik ook keek, ik kon met mijn ogen geen grip krijgen op de omgeving. En toch zag ik bekend spul. Huizen, bomen, pleinen, alsof er nooit iets mee was gebeurd.

De hoofdwegen door Wassenaar, die waren veranderd. Auto-onvriendelijk gemaakt. Het leken welhaast fietspaden! En wat reed iedereen netjes! Dat herinnerde ik me niet van vroeger. Alles leek toen één grote racebaan. We naderden het dorpscentrum. Hoe dichter we kwamen, hoe vreemder alles werd.

In het winkelcentrum gekomen leek aldaar de bezem radicaal te hebben geveegd. Her en der domineerden hypermoderne blokkendozen de skyline. Smakeloze kubusarchitectuur. Waar was de sfeervolle winkelstraat waar ik vroeger zo graag doorheen liep? Bestond die nog wel?

Tot slot bekeken we nog enige buurten. Na verloop van tijd bekroop mij een onbehaaglijk gevoel. Ik voelde me niet meer thuis in Wassenaar. Een onbekende in een onbekend geworden omgeving.

Pas gedurende de terugreis besefte ik het: ik ben te verliefd op Gelderland.

    • Kees Momma