Festival Dekmantel nadert in alles perfectie

Dj Harvey brengt een seventiesdisco op Dekmantel Festival Foto Atze de Vrieze

Dekmantel, het dancefestival dat dit weekend plaatsvond in het Amsterdamse Bos, groeide in het tweede jaar door van vier naar vijf podia en van zestig naar bijna honderd artiesten. Het aantal bezoekers groeide mee van 15.000 naar 25.000, verspreid over drie dagen. Dat is nog steeds een bescheiden aantal voor een perfectie naderend evenement.

Over alles is nagedacht. Het stagedesign is minimalistisch en modern. Futuristische witte torens steken af tegen de blauwe lucht, de grafische visuals achter het cirkelvormige hoofdpodium zijn net zo strak als het logo van de organisatie zelf. Het bar-personeel draagt sloven en dasjes en nergens is een rij voor de bar, munten of wc. De vegetarische slager is uitgenodigd, net als een schattig DAF-busje ‘Soep en Salade’. Je kan zelfs oesters eten op het terrein.

De echte fijnproevers zijn het hele weekend te vinden bij het bospodium. De set van Gerd Janson en Prins Thomas vrijdag is het perfecte huwelijk tussen drijvende house en zwoele disco. Cultfiguur Dj Harvey zorgt voor absolute ontlading als hij pas na een uur met zijn langverwachte seventiesdisco begint.

Het hoofdpodium had vrijdag bekendere namen als Jamie XX en Joy Orbison. Dat is belangrijk, want daarmee komt de camping vol. En al die Britse kids zijn nodig om de bijna honderd boekingen te financieren. Muzikaal blijft dat soms wat aan de vlakte, maar Daphni maakte zaterdag wel indruk als afsluiter op het hoofdpodium - een gewaagde keuze want de meeste producties van de gepromoveerde wiskundige zijn gemaakt voor een zinderende zomernamiddag, niet als een afsluitende dj-set. Daphni draaide minder van de tropische samples en computermuziek die kenmerkend zijn voor zijn eigen werk. Zijn dj-set schoot heen en weer tussen zwoele r&b, Aphex Twin en een salsakwartier. Het zijn onwaarschijnlijke combinaties die toch overtuigen.

De Amerikaanse supergroep Three Chairs was geboekt voor een set van zes uur zaterdag, logisch dus dat de vier deephouse veteranen uit Detroit met een zorgvuldig uitgesmeerde opbouw begonnen. Maar het begin van de set leek net een staande borrel. Theo Parrish sloeg af en toe door met het freaken met effecten en de geluidsknop. Gebeurt er nog wat, dacht het publiek toen het volume meer dan twintig seconden wegbleef. Moodymann lachte vooral zijn maten toe of uit, maar soms was er iets te veel lol en iets te weinig soul. Er was een batterij heupwiegende dames op het podium – die goed wisten te bewegen op de groove die zeker wel aanwezig was. Maar het duurde lang voordat het feestje echt op gang kwam.

    • Rolinde Hoorntje