Guus

Met de hem vertrouwde flair van zachtmoedigheid begon Guus Hiddink aan een tweede ambtstermijn als bondscoach. Hij zei trots te zijn op zichzelf. Guus mag dat zeggen: innerlijke trots kabbelt hem door het leven zonder veel hinder voor anderen. Mensen in de weg lopen, was nooit een geheim verlangen. Uiteindelijk komt hij uit de Achterhoek, het land waar mannen en vrouwen elkaar nog dagelijks groeten.

De rode draad in het leven van bondscoach Hiddink is het gemak waarmee hij grandeur afstaat aan zijn spelers. Zo was het destijds toen PSV Europees kampioen werd, zo was het later als boegbeeld van het Nederlands elftal. Het is meer overtuiging dan routine.

Vaderfiguur, zegt men.

Het cliché klopt slechts gedeeltelijk. Zeker, Guus heeft het patina van gespreide armen, maar hij kan ook giftig uit de hoek komen. Als gewezen middenvelder, de tackle nog niet verleerd; Hiddink heeft altijd een folterkamertje op zak. Juist omdat hij nooit als brulboei staat te schreeuwen is dat relatief onbekend gebleven.

Soms neemt de straatvechter het over van de éminence grise. Berg je dan maar. Vooral verbaal kan Hiddink uitpakken met snijdend cynisme. Dodelijker dan Louis van Gaal in zijn theatrale blafperiode. Als coach staat hij graag tussen ruige jongens. Niet het bedeesde type Bergkamp, bravourekerels à la Koeman en Rijkaard. De laatste jaren is zijn imago van stoere coach vergleden in bestuurskamers en andere ijle gezelschappen, maar in zijn hart is Hiddink nog steeds een halve nozem.

Weinig pralinezucht.

Louis van Gaal heeft het zijn opvolger behoorlijk moeilijk gemaakt op het WK in Brazilië, waar Oranje tegen alle verwachtingen in boven zichzelf uitsteeg met realistisch voetbal en beeldschone doelpunten. Sindsdien is het Nederlands elftal weer geliefd. De nood aan massage van de ziel is gelenigd.

Na de metamorfose van Van Gaal tot goedlachse causeur zit niemand nog te wachten op de bonhomie van Guus. De idylle hebben we al gehad. Ook over de egomarketing van Louis komt de eerstkomende jaren niemand meer heen. Daarmee is communicatiegoeroe Hiddink al op voorhand ontwapend.

Met Hiddink en Blind is Oranje op weg naar het conceptuele status quo. Niet toevallig liet de bondscoach zich op zijn eerste persconferentie ontvallen dat hij voor realistisch voetbal kiest. Voor het concept dus dat Van Gaal in Brazilië smeedde. Guus kan zich alleen nog onderscheiden in accenten. Het zal hem wel genoeg zijn, want een revolutionaire avant-gardist is de Achterhoeker nooit geweest.

Staatsman, met een iets langere aanloop dan zijn instant collega’s Mark Rutte en Frans Timmermans.

Van de oude man en de zee naar de oude man en het gras: het wordt tijd dat Hiddink eens deftig verliteratuurd wordt. In hem zijn vele werelden samengekomen, en intimi weten dat hij er heel mooi over kan vertellen. Guus de verteller: dat heeft hij dan wél meer dan Louis.

Ruud van Nistelrooij is een aimabele killer, maar ik blijf het vreemd vinden dat de bondscoach Patrick Kluivert heeft ingeruild als tweede assistent. Wie van de selectie je ook sprak, je hoorde alleen lyrische teksten over de spitsentrainer. En was het niet een esthetisch genot Kluivert in de dug-out half dromerig te zien zitten?

Misschien was Patrick zelf aan een nieuwe uitdaging toe, maar in dat geval is er geen moeite gedaan om hem om te praten. Meer nog dan bij Louis zou een donkere jongen naast Guus een aandoenlijk plaatje zijn geweest, helemaal passend bij het sprookje Oranje.

Toch gek dat een detailmens als Guus Hiddink daar niet aan heeft gedacht.

    • Hugo Camps