Spelen voor bier – tenzij er Russen in de buurt zijn

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk? Vandaag vanuit het buitenland.

Wat: optreden van de Delftse Studenten Big Band in Saint-Tropez
Wie: Manager Michiel Smit, bassist Gael van Liere, trompettist Marnix Brouwers, dirigent Karel Brockmeier, pianist Maarten Ingen Housz en nog vijftien uitbundige Delftse corps-studenten.

Een schallende trompet doet de glazen op het terras rinkelen. Uitbundige jazzmuziek breekt uit. Het zijn studenten van het corps uit Delft. Niet moeilijk te herkennen: keurige scheiding in het haar, onbevreesde blik in de ogen, een licht bierbuikje en, okee, het oranje vlinderstrikje geeft ook wat weg. De twintig jongens die onder de platanen van het Place des Lices in Saint-Tropez te keer staan te gaan op hun trompetten, saxen en klarinetten vormen tezamen de Delftse Studenten Big Band.

Gouden strikje

Manager Michiel Smit, zelf student Offshore Engineering, staat erbij en kijkt er tevreden naar. Het was nog even gedoe vandaag. Met het vinden van een plaats om te spelen. Uiteindelijk heeft bassist Gael van Liere deze plek bij Le Café geregeld. Daarom mag hij vandaag het gouden strikje dragen. “Wie iets bijzonders doet, krijgt het strikje”, legt Smit uit. “Dat is de traditie.” Net als de tweeweekse tour langs dorpjes aan de Côte d’Azur die de band elke zomer maakt. Al vijfentwintig jaar lang.

Je moet lid zijn van het Delftsch Studenten Corps en een instrument bespelen. Dat zijn zo’n beetje de enige voorwaarden om bij de band te mogen. “En elke woensdag komen repeteren natuurlijk”, benadrukt Smit. “Ik bedoel, je bent bij de band of je bent niet bij de band.” Ze spelen voor het plezier. En voor het bier, waarin ze meestal uitbetaald worden door de cafés. Slapen doen ze campings. “Nee, rijk worden we er niet van”, zucht Smit.

Briefjes van honderd uit Rusland

Tenzij er Russen in het spel zijn. Vorig jaar raakte de band verwikkeld in een avontuur dat ongetwijfeld Hét Legendarische Verhaal van de Big Band zal blijven.

“We stonden hier in Saint-Tropez te spelen, gewoon zoals altijd…”, begint trompettist Marnix Brouwers verlekkerd.
“Komt er opeens een Rus op ons af…”, gaat dirigent Karel Brockmeier verder. Nog diezelfde avond speelde de band op een privé-jacht terwijl de briefjes van honderd in hun binnenzakken werden gestoken.

“Maar het verhaal wordt nog beter!”, jubelt Brouwers. Een paar dagen later werd de hele band door diezelfde Rus ingevlogen naar zijn villa in Kroatië. Om te spelen op zijn familiefeestje. Alle kosten gedekt en vier ruggen voor het optreden.
“Prachtig was dat”, mijmert Brockmeier.
“Super prachtig”, zucht Brouwers.

Bigband-veteraan Maarten Ingen Housz, zesdejaars bouwkunde, kruipt achter zijn piano vandaan. Kijkt naar de dromerige blik in de ogen van Brouwers en Brockmeier.

“Jullie hebben zeker net het Russen-verhaal verteld hè?”

 

 

    • Bo van Houwelingen & Caroline van Keeken