Opinie

    • Ilja Leonard Pfeijffer

Dion Graus is het opgejaagde zomerdier van 2014

Geen nieuwsslapte in deze vakantieweken. Jammer, vindt Ilja Leonard Pfeijffer, want nu is er weinig aandacht voor ontsnapte dieren. Gelukkig heeft hij er één gespot.

Alle ontwikkelingen in Oekraïne en Gaza zijn natuurlijk op zichzelf al erg genoeg, maar ze hebben ook een onbeduidend neveneffect dat ik, op het gevaar af om verwend over te komen, toch wens te betreuren. Al dat harde nieuws, hartje zomer, berooft ons van spannende berichten over ontsnapte lanspuntslangen, loslopende poema’s en andere adembenemende dreigingen van zoölogische aard. Ik ben aan dat soort berichtgeving gaan hechten als aan een zinloos, maar dierbaar ritueel. Zonder verhalen uit de wondere wereld van de fauna is het voor mij toch niet echt zomer.

Maar gelukkig was er gisteren een bericht waarvan ik helemaal opfleurde. Het ging weliswaar niet over een loslopend dier, maar over een rennende dierenliefhebber. Misschien nog wel mooier. Het betrof het Kamerlid Dion Graus (PVV), de man die meer van dieren houdt dan van vrouwen en die nooit een dier zou slaan.

Eergisteren vertelde hij in het televisieprogramma Knevel en Van den Brink, nog nahijgend van de inspanning, hoe hij kort daarvoor in Zwolle was beledigd en bedreigd door een groep Marokkanen: „Ik heb moeten rennen voor mijn leven.”

Het beeld van een rennende Dion Graus is sowieso al goud waard. En hoe groot was die groep dan wel niet? Was Dion Graus omsingeld door een horde van een twintigtal oorlogszuchtige mannen, bewapend met stokken en loden pijpen? Nee. Het blijkt te gaan om vier jongeren. ‘Kankerkop’, hadden ze geroepen. In plaats van hen even netjes verbaal op hun plek te zetten, is Dion Graus, onze dappere voorvechter van volk en vaderland die onder het blazoen van de Geuzenvlag ten strijde trekt tegen het onrecht, op de vlucht geslagen voor vier opgeschoten pubers. Sterker nog, hij heeft gerend voor zijn leven. Als het vier vrouwen waren geweest, had hij er wel raad mee geweten.

En heeft Dion Graus aangifte gedaan van deze levensbedreigende situatie? Nee, daar had hij geen tijd voor, want hij moest naar Hilversum voor dat televisieprogramma. Het strelen van de eigen ijdelheid is natuurlijk altijd nog net een beetje belangrijker dan het herstellen van de rechtsorde. En zo’n mooie kans om live op tv het slachtoffer uit te hangen van Zwolse islamitische extremisten kon hij natuurlijk niet onbenut laten.

In het programma eiste hij dat hij beter zou worden beveiligd. „Het kan niet zo zijn dat het alleen om Geert gaat”, zei hij. En daar voegde hij een heerlijk zinnetje aan toe dat alles verklaart: „Ik word ook herkend op straat.”

Hoe doorzichtig kun je zijn? Dion Graus is gewoon jaloers op zijn grote leider. Hij wil ook bodyguards, want hij is heus ook best wel een beetje beroemd. Schitterend. Voor mij is het zomer.

    • Ilja Leonard Pfeijffer