Was ik maar een astronaut

Zoals veel Iraanse films is ook Sepideh een mix van documentaire en fictie. Maar eigenlijk is het geen echte Iraanse film, maar een Deense, van Berit Madsen, gefilmd in die karakteristieke docudramastijl die Iraanse films kenmerkt. Madsen volgt tienermeisje Sepideh Hooshyar van haar 16de tot haar 18de, een periode waarin ze alles op alles zet om astronaut te worden. Ze trekt er ’s nachts op uit, ook in herengezelschap, en dat levert in de restrictieve Iraanse staat problemen op. Gelukkig is haar ruimdenkende verloofde ook amateurastronoom. Op zulke momenten lijkt Sepideh nog het meeste op een Amerikaanse motivatiefilm: meisje verwezenlijkt droom. Haar woorden zijn ontroerend, emancipatoir, inspirerend; haar brieven aan Albert Einstein die als rode draad door de film lopen, doen veel gekunstelder aan. Zijn ze een verzinsel van de regisseur? En hoe geënsceneerd is dat te-mooi-om-waar-te-zijn einde?