VS en Oekraïne zijn de agressors

‘MH17’ was nooit voorgevallen als Poetin niet zo gehinderd was in legitieme annexatie, meent Paul Craig Roberts.

Illustratie Paul Zanetti

Ondanks de conclusie van de Amerikaanse inlichtingendiensten dat er geen bewijs is voor Russische betrokkenheid bij de vernietiging van het Maleisische vliegtuig, laat Washington de crisis escaleren richting oorlog. Tweeëntwintig senatoren hebben het wetsvoorstel S.2277 ingediend: ‘Ter voorkoming van verdere Russische agressie tegen Oekraïne en andere soevereine staten in Europa en Eurazië en voor andere doeleinden.’ Het ligt bij de Commissie voor Buitenlandse Betrekkingen. Let wel: voordat er ook maar enig bewijs van enige Russische agressie is.

Ook heeft NAVO-bevelhebber generaal Philip Breedlove een plan bekendgemaakt voor de inzet van militaire middelen om Europa tegen Russische agressie te beschermen. ‘Russische agressie’: als het maar vaak genoeg wordt herhaald, wordt het vanzelf werkelijkheid.

Russische agressie wordt verondersteld, niet aangetoond. Breedlove en die senatoren maken geen melding van Russische oorlogsplannen voor een aanval op Europa of andere landen. Er zijn geen meldingen van Russische rapporten over een expansionistische ideologie. Niettemin zien ze een dringende noodzaak voor de NAVO om aan de grenzen van Rusland de slagkracht voor een blitzkrieg op te bouwen.

Wetsvoorstel S.2277 bestaat uit drie onderdelen: ‘Nieuwe impuls voor NAVO-bondgenootschap’, ‘Afschrikking van Russische agressie in Europa’ en ‘Versterking van Oekraïne en andere Europese en Euraziatische landen tegen Russische agressie’. Onderdeel I gaat over de versterking van de Amerikaanse strijdmacht in Europa en Eurazië en de versterking van het NAVO-bondgenootschap, door een versnelde bouw van anti-ballistische raketbases aan de grenzen van Rusland. Daarnaast gaat het over versterking van de Amerikaans-Duitse samenwerking op militair gebied.

Onderdeel II betreft de beantwoording van de ‘Russische agressie in Europa’ met sancties en met financiële en diplomatieke ‘steun aan de Russische democratie en maatschappelijke organisaties’, wat inhoudt dat miljarden dollars in ngo’s worden gepompt waarmee Rusland net zo kan worden gedestabiliseerd als eerder Oekraïne, waar Washington de ngo’s gebruikte om de regering omver te werpen.

Onderdeel III gaat over militaire bijstand, waarmee Oekraïne, Georgië en Moldavië rijp voor de NAVO moeten worden, over een versnelde Amerikaanse aardgasuitvoer om de Europese en Euraziatische energieafhankelijkheid van Rusland ongedaan te maken, over een voorkoming van de erkenning van de Krim als opnieuw een deel van Rusland en over hernieuwde ‘steun aan de democratie en de maatschappelijke organisaties in de landen van de voormalige Sovjet-Unie’, oftewel de inzet van geld om de Russische federatie te ondermijnen. Hoe het ook zij, het komt neer op een oorlogsverklaring.

Het huidige Oekraïne is een ahistorische staat met kunstmatige grenzen. Op dit moment bestaat het uit een deel van iets wat voorheen een groter geheel was, plus de voormalige Russische provincies die Sovjetleiders aan de Oekraïense Sovjetrepubliek hebben toegevoegd. Toen de Sovjet-Unie ineenstortte en Rusland Oekraïne zijn onafhankelijkheid toestond, heeft Rusland onder druk van de VS ten onrechte toegestaan dat Oekraïne de voormalige Russische provincies meenam. Washington en zijn Europese vazallen hebben de toestand in Oekraïne stelselmatig verdraaid en hun verantwoordelijkheid voor het geweld ontkend, en in plaats daarvan alle schuld bij Rusland gelegd. Maar Rusland voert niet met troepen, tanks en artillerie bombardementen op provincies uit. Net zoals de huidige Israëlische aanvallen op Palestijnen geen kritiek oproepen van Washington, zo blijft de aanval van Kiev op de voormalige Russische provincies onvermeld en onbekritiseerd. Weinig Amerikanen beseffen dat Kiev burgerdoelen aanvalt in provincies die weer bij hun moederland willen horen.

Zo bezien verdient Kiev sancties, daar komt het legergeweld vandaan. Kiev ontvangt daarentegen steun en sancties worden opgelegd aan Rusland. Toen de geweldsuitbraak tegen de voormalige Russische provincies begon, heeft de Doema Poetin gemachtigd om militair in te grijpen. In plaats van die bevoegdheid te gebruiken, heeft hij de Doema gevraagd deze in te trekken. Poetin gaf de voorkeur aan een diplomatieke aanpak. In Washington ontbreekt echter de goede wil. Washington heeft een agenda. Europa bestaat uit geketende landen, zonder leiders die in staat zijn om zich aan de agenda van Washington te ontworstelen.

Als Washington zegt dat Poetin verantwoordelijk is voor het neerhalen van het vliegtuig, dan heeft Washington daar wel gelijk in, maar anders dan men vermoedt. Als Poetin het karwei zou hebben afgemaakt dat begon met de Krim, en de Russische provincies met Rusland zou hebben herenigd, dan was er geen oorlog geweest waarin een vliegtuig had kunnen worden neergehaald. Hetzij per ongeluk, hetzij bij wijze van complot om het Rusland van Poetin te demoniseren.