Hoe hard het ook rockt, de melodie wint altijd

Het draait hier om bier, baarden en YouTube. Of is er meer in het leven van deze metalband uit Portland? Jazeker: moderne grunge met dikke riffs en pakkende melodieën. Als ergens je haar los moet in Biddinghuizen, is het bij Red Fang.

Vijfduizend dollar. Zoveel geld heeft de platenmaatschappij ervoor over om metalband Red Fang een videoclip te laten opnemen. Zodra de vier lamme gasten de langverwachte cheque tussen de post vinden, veren ze op van het bankstel waar ze comazuipend de tijd doden. Tot op de laatste cent slaan ze het geld stuk. Waaraan? Een aftandse auto, driehonderd liter melk, etalagepoppen, champagneglazen, porselein, watermeloenen, een paar liter benzine… en een zippo. Waarom? Dat blijft zelfs na het laatste refrein nog onduidelijk, totdat…

Wie de glorieuze ontknoping wil zien, moet gewoon de video van het nummer ‘Wires’ zien. Met lachgarantie.

Red Fang maakt eigentijdse swingstoner, die anders dan bij de meeste genregenoten is verpakt in goede liedjes. Want hoe hard het ook rockt, altijd wint de melodie. Dikke betonriffs en luchtige gitaarriedels wisselen elkaar af, en na gruizig geschreeuw volgt altijd weer een pakkende zanglijn.

‘Blood Like Cream’, afkomstig van hun derde album Whales and Leeches, speelde de band begin dit jaar zowaar bij The Late Show van David Letterman. Zanger-bassist Aaron Beam was „supernerveus” voor hun tv-debuut, zegt hij, skypend via zijn mobieltje. „Het voelde alsof we uit een vliegtuig moesten springen.” De vuurdoop verliep vlekkeloos, mede dankzij Lettermans sidekick en huistoetsenist Paul Shaffer die een mopje meespeelde. „Hij had al bij onze soundcheck staan kijken, wat hij schijnbaar zelden doet.”

Dan begint Skype te kraken. Geheel in de geest van de ‘Wires’-video blijkt Beam naast een snelweg richting thuisbasis Portland te staan. Op de achtergrond raast het verkeer voorbij. Sommige automobilisten toeteren.

Alles veilig daar?

„Ja hoor. Ik was op weg naar het repetitiehok. Volgende week start onze Europese tour en daarom wilden we nog even oefenen. Maar wacht even, dan ga ik weer in mijn auto zitten.”

Het eerste nummer van ‘Whales And Leaches’ heet ‘DOEN’. Kunnen we gewoon Nederlands spreken?

„Haha… Doe-win! Zo zeggen jullie dat toch? Helaas: het is een afkorting voor Dead of Endless Night. Dat nummer is gebaseerd op de horrorfilm 30 Days of Night, maar de film viel zo tegen dat ik het Nederlandse ‘DOEN’ nu als coolere eretitel beschouw.”

De video voor ‘Blood Like Cream’ is anders ook een melige minihorror: jullie vechten tegen zombies die al het bier willen opdrinken. Waarom?

„Een vriend van ons, Whitey McConnaughy, is regisseur en nogal een hotshot op het gebied van muziekvideo’s. Wij doen wat hij bedenkt. En ja, het wordt steeds gekker. De eerste video voor ‘Prehistoric Dog’ (waarin de band een groep larp’ers te lijf gaat in harnassen van lege bierblikken, red.) maakten we met een paar man. Maar bij de laatste waren er zelfs afdelingen kleding en make-up.

„Wij zien er soms niet uit, Whitey heeft bier slempende slackers van ons gemaakt. Maar ik word 41 en ben te oud om me zorgen te maken hoe ik overkom. Wij nemen de muziek bloedserieus, maar de duisterheid ervan hoeven we niet uit te dragen in een bijpassend imago.”

Waar komt die duisterheid vandaan?

„Red Fang maakt eigenlijk een moderne variant van grunge waarin ook de invloeden doorklinken van hardere bands uit de twintig jaar erna - van Queens of the Stone Age tot Mastodon. Maar Soundgarden, Nirvana, Mudhoney en Tad waren voor mij als tiener superbelangrijk. Van alle colleges waar ik mocht gaan studeren, koos ik voor Portland: dat lag namelijk het dichtst bij Seattle. Zo heb ik al die bands meerdere keren zien optreden, Nirvana nog voor Nevermind.”

Waarom zijn clips zo belangrijk?

„We hebben er alles aan te danken. Daarvoor waren we een bandje dat alles zelf deed. Ik weet dat onze nummers goed genoeg zijn, maar het scheelt nogal wat of je mensen enkel een mp3’tje opstuurt, of een video met ze kunt delen. Zo kregen we een label, meer en betere optredens, tours en distributeurs in het buitenland. Het is de reden dat ik straks voor de derde keer dit jaar naar Europa vlieg en nu met een journalist uit Nederland praat.”

Ik moet iets bekennen: ik kende alleen jullie muziek. De video’s heb ik vorige week voor het eerst gezien.

„Dan nog geldt dat ze bepalend zijn geweest bij de verspreiding van de muziek, ook richting jou. Maar ik ben wel nieuwsgierig: hoe hoorde jij over ons?”

Mond-tot-mondreclame van vrienden, die de video’s ook pas nadien zagen.

„Wow! Wij hebben weleens van die dagen waarop we ons afvragen of mensen ons toch niet alleen maar tof vinden vanwege YouTube. Dus dan is dit het beste nieuws dat ik vandaag ga horen.”