Iris Hannema

Reisjournalist Iris Hannema neemt het publiek bij haar optreden mee op reis. Zelf heeft ze een ‘gids’ bij zich op Lowlands, want ze heeft „de ballen verstand” van muziek.

Iedereen gaat naar Lowlands, zegt reisjournalist Iris Hannema, echt iedereen. Maar wie gaat er nog naar Pakistan? Precies, niemand. Dus neemt Hannema het Lowlandspubliek tijdens haar optreden mee op reis. Van Israël („Ik zal ook mijn collectie zeer aantrekkelijke Israëlische soldaten laten zien”) naar Egypte, daarna naar Libanon, Syrië, Turkije, Irak, terug naar Turkije, Iran, om uiteindelijk in Pakistan aan te komen.

Erger dan Pakistan kan het niet worden, aldus Hannema. Zo werd ze na haar lange reis geweigerd in hotels. Ze zaten vol, zeiden de eigenaren. Maar na een paar keer weggestuurd te zijn begon Hannema daaraan te twijfelen. Ze ontdekte dat er een andere reden was: „Ze wilden geen westerlingen in hun hotels omdat die bomaanslagen aan zouden trekken. Ik dacht: het zal toch godver niet waar zijn, hè. Sta ik hier met mijn backpack.”

Ze besloot hulp te vragen bij de politie en zo werd ze vrienden met twee Pakistaanse politieagenten. De twee hielpen haar aan een hotelkamer. „Ze zeiden tegen de eigenaar: je moet haar toelaten want ze is het nichtje van de commandant.” Lachend: „Ik was overduidelijk niet het nichtje van de commandant, maar ik kwam wel binnen.” Ook namen ze haar mee naar theehuizen en een bruiloft. Ze verkochten haar zelfs bier. „In Pakistan kun je nergens bier kopen, behalve bij de politie.”

Hannema was één keer eerder op Lowlands. Maar eerlijk, die keer telt eigenlijk niet echt. „Het was een beetje Lowlands-plus.” Ze was met een vriend die muziekjournalist is, sliep in een hotel „en als we even wilden chillen zaten we in de perstent”. De journalist was trouwens ook haar gids, en die kwam goed van pas. Hannema heeft „de ballen verstand” van muziek. Gelukkig is de vriend er dit jaar ook bij.

Niet dat ze nog voor een verassing kan komen te staan wat festivals betreft. Zo ging ze ooit naar het „Malinese Lowlands”, een festival in de middle of nowhere in Mali. Hannema vertrok met de bus vanuit Senegal en moest bij de douane twaalf uur lang wachten omdat de douaneambtenaren zich hadden verslapen. De bus stopte onderweg bij eindeloos veel verlaten busstations en ging ook nog eens kapot. „Ik heb vijftig uur gedaan over duizend kilometer, dat is twintig kilometer per uur!”

Nog even over de Israëlische soldaten. Die heeft ze tijdens haar reizen veelvuldig gefotografeerd. En nee, fotograferen van militaire posten is eigenlijk niet toegestaan „tenzij je blond bent en blauwe ogen hebt”. Trouwens, het was volgens Hannema de moeite waard: „De verzameling van mannen die ik ga laten zien, dat zijn net Calvin Klein modellen, je weet niet wat je ziet.”