Elk woord is overbodig

Net als je je begint af te vragen of er in Nederland geen films meer worden gemaakt die op beelden durven te vertrouwen, verschijnt Helium, het speelfilmdebuut Eché Janga. Elk woord dat in die film gesproken, wordt is overbodig. Van de eenzame beelden van golvend zand en zachtjes aanstromende wolken, van tunnels en auto’s die het licht door de nacht transporteren, is duidelijk dat hier een groot stilist aan het werk is. Janga koos een verhaal over een gangster die in een existentiële crisis raakt. Het zijn de beelden van lege parkeerterreinen en desolate attracties die het verhaal vertellen van een man die gek wordt van de stilte en gek wordt van het tikken van de klok. Dat personage is wel toevertrouwd aan acteur Hans Dagelet, die soms nuchter en dan weer filosofisch uit de hoek komt en vooral veel suggereert. Het maakt Helium tot een spannende stijloefening van een regisseur die hierna hopelijk geen logische plots en dialogen hoeft te gaan verfilmen.