Dronken cowboy op mechanisch paard

De anonieme schrijver van de Engelstalige blog INRNG is een ijverig baasje. Hijzelf beweert er maar een paar minuten per dag aan te werken. Ik geloof er niets van. Vaak kom ik stukken tegen waarvoor grondige research moet zijn verricht. Soms is zijn toon ernstig, meestal droogkomisch. Zoals hij het zelf zegt: „analyse en nonsens gaan heel goed samen.”

INRNG staat voor Inner Ring. In het Nederlands: binnenblad. Dit is het kleine voortandwiel waar de ketting op ligt als het serieus bergop gaat. Met „op het binnenblad rijden” bedoelen wielrenners ook vaak dat ze op een kleine versnelling de vermoeide beentjes laten „terugkomen”. Ze laten „de beentjes vallen”.

Geïnspireerd door een artikel in Le Monde schrijft mister Inner Ring op 23 juli een tourblog over wielerjargon dat zonder begeleidende verklaringen voor een buitenstaander onbegrijpelijk blijft. Hij vertaalt uit het Frans; er staan aardige vondsten tussen.

Fumer la pipe. Een renner die de pijp rookt zit op zijn gemak terwijl de rest steunt en kreunt. Ik denk dat we van Nibali kunnen zeggen dat hij drie weken lang pijp rokend door Frankrijk is getrokken.

Gros cul. Met een dikke reet wordt een sprinter wordt bedoeld, bijvoorbeeld Marcel Kittel.

Bidon au miel. Een renner neemt een bidon aan uit de volgauto, en wordt ongewild een stukje de berg opgetrokken omdat hij aan de honing blijft kleven. De bidon au miel was vaak in beeld.

Pedaler avec les oreilles. Zo schokkerig op de fiets zitten dat een coureur met zijn oren de pedalen lijkt te beroeren. Deze prijs gaat naar Bauke Mollema.

Bauke op zijn nieuwe, zeer aerodynamische tijdritfiets, wat had ik met hem te doen afgelopen zaterdag. Ik dacht aan de dronken cowboy op een mechanisch rodeopaard die ik ooit mocht gadeslaan in de Verenigde Staten. Wat Bauke liet zien was anti-aerodynamisch. Liever gezegd, het was een schok voor het oog. Het resultaat (140e op een minuut of tien) was zo dramatisch en onwerkelijk dat ik eerder dacht aan een plotseling optredende darmongesteldheid of een verkeerd pilletje dan aan een ongelukkige materiaalkeuze. Bijna een week na dato houd het me nog bezig.

Ik heb ook aan heel erge dingen gedacht, maar ik was dan ook pelotonbewoner in een minder beschaafde tijd. Zonder namen te noemen of schrijnende details prijs te geven: binnen de stadsmuren gaat het verhaal van een renner die net als Bauke een contract getekend had bij een andere ploeg, de tijdrit werd ingestuurd op materiaal waarmee door de eigen mecaniekers was geknoeid.

Nee, voorlopig houd ik het op een virusje of een tijdelijke storing in de serotonineoverdracht. Ik herken de momenten waarop het voelt of je op een fiets van zand voortploetert. Dit is dan mijn toevoeging aan het jargon: le vélo de sable.