Bij Lingo kom je niet zomaar binnen

Hoe is het om aan Lingo mee te doen?

Lingo leek ons de makkelijkste manier om snel rijk te worden. Daarom gaven Nicole en ik ons op aan het einde van de middelbare school. We hadden geld nodig. Zij ging op reis, ik op kamers.

Zo’n twee jaar later, ik zat inmiddels in mijn derde studentenkamer, waren de opnames. Dat was begin 2007, ‘s ochtends rond een uur of negen. Wij waren de eerste van een ronde van vier of vijf. Onze tegenstanders, twee jongens die ook een jaar of twintig waren, ontmoetten we voor die tijd bij de kleedkamer.

Je komt niet zomaar binnen bij Lingo. We hadden al auditie moeten doen op een zondagmiddag. Achter een vintage desk, zo te zien uit de tijd van François Boulangé, moesten we laten zien wat we konden. Nicole spelde ‘slakom’. Ik vervolgens – in lichte paniek – ‘slalom’. Het was voldoende.

Omdat onze aflevering, opgenomen in de winter, in het voorjaar werd uitgezonden moesten we fleurige kleding aan. Die bleek ik niet te hebben. Door de visagist werd mijn geleende roze T-shirt van bijpassende roze oogschaduw voorzien, uitdrukkelijk tegen mijn wens in. Ons haar, dat was van tevoren verteld, moesten we zelf doen. Dat Lucille naast ons wel in de krullers werd gezet vonden we een beetje oneerlijk.

Ik vond het zenuwslopend, maar J.P. – hij is kalend! – stelde ons gerust. Hij zat achter een tafeltje, net voor de tribune. De opnameleider maakte onze mee gereisde fans ondertussen duidelijk dat het níét de bedoeling was om straks in het wilde weg ‘grooeeen’ te roepen. Pas bij twee groene ballen.

Ook wij werden gebriefd: goed graaien in die ballenbak, een keer of drie. En sta je rechts aan de desk, dan pak je de bal met je rechterhand en houd je hem bij je rechteroor.

En toen gingen we. Zesletterwoorden-Lingo. Afwisselend het tienletterwoord. Bij twijfelachtige spelling werd de opname stilgelegd en kon J.P. op zijn gemak het woordenboek raadplegen. In ongeveer een half uur stond de hele uitzending erop.

Het cliché is waar: het is écht veel moeilijker als je er zelf staat. Voor mij dan. Nicole raadde twee tienletterwoorden, waaronder ‘helaasheid’. We haalden de finale, die bijna meteen gespeeld werd. In 2,5 minuten zo veel mogelijk woorden raden. Vier goede woorden hadden we. Ballen trekken. Later bleek dat we verlies allebei voor onmogelijk hielden. En toch gebeurde het. Na vier ballen hadden we geen Lingo – en dus geen 5.000 euro. Alleen een Lingo-tas. Gelukkig hoor je me niet vloeken, je ziet het alleen.