Iraans meisje wil ruimte in

Zoals veel Iraanse films is ook Sepideh een mix van documentaire en fictie. Maar eigenlijk is het geen echte Iraanse film, maar een Deense, van Berit Madsen, gefilmd in die karakteristieke docudrama-stijl die zoveel Iraanse films kenmerkt. Madsen volgde tienermeisje Sepideh Hooshyar van haar 16de tot haar 18de, een periode waarin ze alles op alles zet om astronaut te worden. Ze trekt er ’s nachts op uit, ook nog eens in herengezelschap, en dat levert in de restrictieve Iraanse staat natuurlijk de nodige problemen op. Gelukkig is haar verse, ruimdenkende verloofde ook amateurastronoom.

Op zulke momenten lijkt Sepideh nog het meeste op een Amerikaanse motivatiefilm: meisje verwezenlijkt droom. Het verhaal is ontroerend, emancipatoir, inspirerend; je zou Sepidehs woorden bij een spreekbeurt op de muur willen schrijven: „Als je je niet in het universum verdiept is het alsof je opgesloten zit in een kamer en het enige wat je van de wereld weet is dat die vier muren heeft.” Haar brieven aan Albert Einstein die als rode draad door de film lopen doen veel gekunstelder aan. Zijn ze een verzinsel van de regisseur? En hoe geënsceneerd is dat te-mooi-om-waar-te-zijn einde?