‘Het is pijnlijk om jezelf als puber terug te zien’

Ellar Coltrane en Lorelei Linklater speelden 12 jaar lang broer en zus. Boyhood is nu al een Oscar-favoriet. „Ik heb twee dagen gehuild.”

Acteurs Ellar Coltrane enLorelei Linklater. Foto EPA

Vanaf morgen draait de al veel besproken film Boyhood van Richard Linklater in de Nederlandse bioscopen. Net als veel andere kranten geeft deze krant de film ook vijf ballen. Diverse critici vinden dat Boyhood de film van het jaar 2014 is en een zekere Oscar-kandidaat.

De sterren van Boyhood, Ellar Coltrane en Lorelei Linklater, spelen broer en zus in de film waar regisseur Richard Linklater twaalf jaar aan werkte. Ze zien zichzelf nu opgroeien van kinderen van 7 en 8 tot jonge volwassenen. Voor Coltrane en Linklater (dochter van de regisseur) was het bekijken van de voltooide film een unieke en intense kijkervaring.

Lorelei Linklater (20): „Ik heb twee dagen gehuild en veel gescholden nadat ik de film voor het eerst had gezien. Het was gek om mezelf al die vervelende lichamelijke fases van de puberteit te zien doorlopen. Mijn vader heeft de film bewust niet glamoureus willen maken, en ons dus als sombere personages neergezet. Tijdens het filmen heb ik op een gegeven moment aan mijn vader gevraagd: kun je mijn personage niet dood laten gaan, ik wou er niks meer mee te maken hebben. Maar ik ben er nu rustig over. Ik ben blij dat ik eraan meegedaan heb.”

Ook voor Ellar Coltrane (19) was het bekijken van de voltooide film een ervaring waar hij nog steeds mee worstelt. „Ik had geen verwachtingen voor ik ging kijken, en het sleepte me helemaal mee. Het was waanzinnig om te zien. Eerst verloor ik mezelf helemaal in hoe ik overkwam. Heel intens. Ik leerde veel over mezelf. Om na zo’n diepe catharsis, vanuit een rustiger gemoedtoestand nog eens te kunnen kijken, is heel erg mooi. Het is iets waar slechts weinig mensen de kans toe krijgen. Het is cool dat Rick mij die kans heeft gegeven.”

Coltrane: „Mensen raken in de war door het verschil, of de afwezigheid daarvan, tussen mij en mijn personage. Al blijft het natuurlijk een bedacht personage, er is toch zo veel van mezelf op het scherm. Het is moeilijk om precies aan te wijzen waar ik eindig en het personage begint.

„Ik herken mezelf duidelijk in de persoonlijkheid van die kleine zevenjarige in de film. Ik ben dezelfde persoon die ik twaalf jaar geleden was, min of meer. Ik praat nu een beetje meer, maar ook niet zo veel meer. Terwijl je ziet hoe veel je verandert, is het ook ongelooflijk hoe weinig je verandert. Zelfs met al die ervaringen die je opdoet, die je vormen en bepalen hoe je de wereld ziet, blijf je uiteindelijk in de grond dezelfde persoon.”

Coltrane: „Ik weet zeker dat ik deze film de rest van mijn leven wil blijven zien. Ik ben nu al wat meer volwassen, maar hoe het zal voelen om te kijken als ik dertig ben, daar kan ik me echt geen enkele voorstelling van maken. Maar mensen van alle leeftijden schijnen een diepe band met de film te voelen. Dat is ook zo iets verbazingwekkends. Het is ook heel erg het verhaal van de ouders.”

Lorelei Linklater weet inmiddels zeker dat ze blijft acteren. Ook Ellar Coltrane veranderde van mening. „Ik schrijf en speel banjo. En hoop op ander acteerwerk.”