Column

Hans Klok in IJmuiden, Brand in de jachttoren

Op zoek naar oernatuur in Wildpark Nederland.

Een variatie op een bestaand format kan goud waard zijn in de zomer. Neem De rijdende rechter wordt vervolgd, waarin wordt gekeken of uitspraken van meester Visser zijn opgevolgd. Niet verrassend, wel vermakelijk: vaak staan de buren nog steeds met hun armen over elkaar te ruziën over een paar centimeter grond. De aanpak is weinig origineel, maar het werkt veel beter dan de zomerprogramma’s die terugvallen op het geforceerde format van ‘iets met vakantie en onze doelgroep’. Martine van Os reist in We zijn er bijna voor Max met een groep ANWB-kampeerders naar Italië. Voor SBS reconstrueert Eddy Zoëy in Was ik maar thuisgebleven de verhalen van Nederlanders die een horrorvakantie hebben beleefd. En bij Ik neem je mee gaan de presentatoren van KRO-NCRV samen met een BN’er op korte vakantie in eigen land. Het levert allemaal brave, voorspelbare televisie op.

Zo was het gisteren in Ik neem je mee de beurt aan Joris Linssen, die met Hans Klok naar „het Hollywood van Nederland” afreisde: IJmuiden. Dit gebeurde in een blauwe Kever Cabrio, een fantasieloze gimmick die formats zoals dit blijkbaar nodig hebben, inclusief het onvermijdelijke Go Pro-cameraatje op het dashboard.

Een traag portret van Klok en IJmuiden volgde - zonder dat er een duidelijk lijn in zat. De opstapeling van clichés, slechte bruggetjes en gekeuvel kwam tot een climax in een scene op het IJmuiderstrand bij nacht, als Linssen en Klok een glaasje rosé drinken. „Dit is een romantische setting”, zegt Linssen, „hoe zit het met Hans Klok en de romantiek?” Hans Klok is net vrijgezel en wil er niet op ingaan. De duiding van Linssen raakt kant nog wal („De liefde voor magie is groter dan voor mensen”) en al snel volgt er gewoon wéér een grap over de wind en Kloks wapperende haar. Ik neem je mee lijkt corvee voor de KRO-NCRV-presentatoren te zijn.

Vergelijk dat eens met de jonge makers van het NTR-programma Wildpark Nederland, waarin Emil Andel (1982) en Kim Brand (1987) op zoek gaan naar Hollandse oernatuur . In de eerste aflevering ging de ietwat onbeholpen maar charmante Andel gisteren op pad met Maja, een vrouw die met bomen praat. De voice-over ligt er net iets te dik bovenop („onze groene vrienden”), maar Andel weet de juiste balans te vinden in zijn aanpak. De subtiele humor wint het van de makkelijke grap. Die ene keer dàt Andel de verkeerde vraag stelt, is het de vraag aan de boom. Maja: „Dat zijn mensenproblemen die de bomen geen barst interesseert.”

Brand maakte een verhaal over Ellen, een vrouw in de jagerswereld. Ook van programmamakers vereist jagen geduld, dus zit Brand uren met een eigen camera in de jachttoren, wachtend tot zij kan schieten hoe een ree wordt geschoten. Als dat eindelijk gebeurt stelt Brand precies de juiste vragen op het juiste moment. En als ze even later moet helpen met het opensnijden van het dier legt ze haar camera gewoon even neer.

„We zitten elke dag in de natuur”, zegt de man van Ellen een paar dagen later, terwijl hij bezig is de ree in zijn achtertuin te villen. Op de achtergrond: de daken van typische rijtjeshuizen van een aangeharkte Nederlandse woonwijk. Ook zomervulling kan uitstekende televisie opleveren.