Gangster ziet einde naderen

Net als je je begint af te vragen of er in Nederland helemaal geen films meer worden gemaakt die op beelden durven te vertrouwen, verschijnt Helium, het speelfilmdebuut van de in 2010 aan de Filmacademie afgestudeerde Eché Janga. Elk woord dat in die film gesproken wordt is overbodig. Vanaf de eerste eenzame beelden van golvend zand en zachtjes aanstromende wolken, van tunnels en auto’s die het licht door de nacht transporteren is duidelijk dat hier een groot stilist aan het werk is.

Janga koos een verhaal over een gangster die in een existentiële crisis raakt als hij moet onderduiken in een verlaten vakantiepark. Het zijn die beelden van lege parkeerterreinen en desolate attracties die het verhaal vertellen van een man die gek wordt van de stilte en gek wordt van het tikken van de klok. Dat is een personage dat wel is toevertrouwd aan acteur Hans Dagelet, die soms nuchter en dan weer onverwachts filosofisch uit de hoek kan komen. Maar die vooral veel suggereert als hij als een roofvogel de onpeilbare verten aftuurt. Het maakt Helium tot een spannende stijloefening van een regisseur die hierna hopelijk niet, of niet alleen maar, logische plots en dialogen hoeft te gaan verfilmen.