Er is iets gebeurd in de wijk. Het blijkt een bombardement te zijn

Ook gisteren was het te gevaarlijk voor de onderzoekers om het gebied te betreden. Fotograaf Pierre Crom doet verslag vanuit het oorlogsgebied.

Omwonenden na een granaatinslag in een woonwijk in Donetsk. Het is onbekend wie verantwoordelijk is voor de aanslag. Foto ANP/Pierre Crom

Vanochtend heb ik met Jan afgesproken, een getalenteerde, Belgische verslaggever. Na een korte nacht loop ik, een half uur te vroeg, naar het ontbijtbuffet. De verslaggever van The New York Times is ook wakker.

Volgens hem zou de OVSE-missie, samen met de internationale onderzoekers, om acht uur vertrekken naar het rampgebied waar vlucht MH17 is neergestort.

Jan belt snel de chauffeur die binnen twintig minuten voor de deur staat. Het bleek een vals alarm te zijn. Want eenmaal aangekomen bij het hotel waar de missie verblijft, zitten de onderzoekers in slippers op het terras te ontbijten.

Na een overleg tussen de Nederlandse marechaussee en de onderzoekers was besloten nog niet naar het gebied te reizen. Het is te gevaarlijk.

Het is nog vroeg en ik wil graag fotograferen.

Jan is met een goed verhaal bezig dat visueel niet interessant genoeg is voor mijn opdrachtgever.

Ik ga toch met hem mee. Ik kan beter op pad gaan dan in het hotel blijven.

Jan heeft een aantal vrouwen gesproken voor zijn verhaal, en hij vraagt mij waar ik naartoe wil. Ik zeg het treinstation. De treinen rijden sinds de ochtend niet meer. Een betere plek kon ik op dat moment niet bedenken.

Niemand wil naar de buitenwijken rijden. Daar vinden bombardementen plaats.

We rijden door een woonwijk, naar het station. In de smalle straat staan auto’s en busjes van media geparkeerd. Pro-Russische rebellen lopen er rond.

Er is iets gebeurd, en snel blijkt het om een bombardement te gaan.

De deuren zijn, met een voet naar buiten, al open voordat de taxi stopt.

Ik loop de woonwijk in, een gebied met gebouwen van tien etages.

Brandweerlieden blussen een verwoeste schuur van staal. Overal ligt puin. Je ziet beton, gebroken ramen, glas, takken en veel bladeren, die komen van de mooie, groene bomen.

Geschokte omwonenden staan buiten en kijken omhoog naar de zwaar beschadigde gevel. Bewoners zijn meteen begonnen met opruimen. Dat is hoe de mensen in Donetsk zijn, netjes.

Zouden dodelijke projectielen het gebied opnieuw treffen? Ik loop snel terug naar de auto om mijn kogelwerende vest aan te trekken, en zet mijn helm op. Het is heet. Ik drink, zweet, en drink nog meer.

Ik durf de lift niet in en loop naar de bovenste verdieping van het gebouw, weer een kilo eraf. Bewoners hebben gehaast koffers en tassen ingepakt en vluchten.

Een huisarts woont in het gebouw. Hij heeft bij iedereen aangeklopt; niemand is gewond geraakt. Het goede nieuws voelt als een grote opluchting.

De pro-Russische rebellen zijn gearriveerd en doorzoeken het puin. Ze zijn op zoek naar resten van projectielen.

Wie geschoten heeft, is niet bekend. In oorlogstijden is alles mogelijk, zelfs op je eigen mensen schieten.

Voorzichtig breng ik mijn camera voor mijn gezicht. Een rebel kijkt naar me vanuit zijn ooghoek en zoekt verder naar bewijzen. Meer heb ik niet nodig om de groep te volgen en mijn werk te doen.

Een fotograaf komt geïrriteerd op mij af, ik zou hem niet vroeg genoeg hebben getipt over de beschieting. Ik kwam deze woonwijk heel toevallig tegen. Ik vind hem onredelijk en wis hem uit mijn netwerk.

Brendan, een collega-fotograaf, tipt mij over een andere getroffen woonwijk, op vijf minuten afstand.

Hij waarschuwt mij voor de overgebleven hand en been van een slachtoffer. Wat zijn de Amerikanen aardig en professioneel.

De tweede woonwijk is hard getroffen. Er ligt een plas bloed voor de ingang van een gebouw. Een mooie, grijze auto is doorzeefd door fragmenten.

De drie kraters zijn groter dan gebruikelijk. De betonnen gevel toont diepe wonden. Alle ramen zijn gesneuveld.

In de kelder schuilen had ook geen zin, de fragmenten zijn ondergronds doorgedrongen.

Alle omwonenden zijn het zat. Zij zijn voor vrede, en voor de veiligheid van kinderen.

Na alle drama’s raken de straten van Donetsk leeg.