Een baby is geen game

Kniebeschermers voor kruipende peuters, ze bestaan. Maar de meeste kinderen mogen van hun rooie knieën leren dat je soms je route moet aanpassen, bijvoorbeeld omdat je een sisalmat moet vermijden. En mede door die ruwe knieën zien ze om naar andere mogelijkheden. Ze richten zich op en leren – wat een geweldig concept! – staan en lopen. En dan kunnen ze vallen. Kinderen kunnen tegen een stootje, hun ouders niet. Voor hun rust zijn er babyvalhelmpjes op de markt.

Jonge ouders zijn controlfreaks en de technologie biedt hun steeds meer mogelijkheden. Gisteren beschreef een jonge moeder in deze krant de werking van de smart baby monitor, bestaande uit een rompertje met sensoren en bluetooth voor de zuigeling en een docking station voor haar en de vader. Beweging, ademhaling, temperatuur, ligging, slaap, alles konden ze via hun pc en smartphone in de gaten houden. Het resultaat was geen zekerheid maar constante onrust voor beiden. De baby? Die sliep, werd wakker, en sliep weer.

Helikopterouders heten ze, het groeiende leger van vaders en moeders die met hulp van wifi en gps hun kinderen overal volgen en alle risico’s denken uit te bannen. Die hun kinderen zo fervent beschermen tegen de boze buitenwereld, dat ze, alhoewel volwassen, hen begeleiden naar de introductiedagen van de vervolgopleiding. Wat weer verwarrend is, want die opleidingen spreken hun leerlingen op hun eigen verantwoordelijkheid aan.

Intussen maakt de gezondheidstechnologie van de omgang met de allerkleinsten een soort online game. De ouders spelen het samen . En, waarom niet, ook de bezorgde grootouders kunnen meedoen, en de buren, voor de zekerheid. De wifi is geduldig, het is spannend en wie wil er nu niet voorkomen dat een kind iets te lijden heeft?

Arm kind. Mag niet meer leren van zijn eigen domme fouten en dreigt te worden lamgeslagen door ouders die veel tijd, veel geld en constante aandacht investeren. Zal moeten voldoen aan hoge verwachtingen, want al die moeite mag niet voor niets geweest zijn.

Nee, dan liever een moeder zoals de auteur van het genoemde artikel. Ze kreeg een foutmelding uit de wieg. Ze dacht: Ik laat het zo. En zakte onderuit. Heel verstandig.