Draven zonder de bodem te raken

Veel maneges langs de Noordzeekust en de Waddenzee bieden in de zomermaanden zwemtochten met paarden aan, ook in veel Nederlandse binnenmeren mag met paarden gezwommen worden.

Zwemmende paarden bij Noordwijk Foto cindy altorf

Het mooiste is het als de zon net aan het ondergaan is en de meeste badgasten het zeewater verlaten hebben. Als het strand breed en hard is en de vloed net weer opkomt. Om dan met je paard vanuit de duinen naar de branding te rijden, hem door de golven richting Engeland te sturen, totdat hij loskomt van de zeebodem en je het gevoel hebt samen door het water te zweven.

Veel mensen dromen ervan ooit eens met dolfijnen te zwemmen. Maar voor wie dat te duur is, of te ver weg, is er een mooi alternatief: zwemmen met paarden. Veel maneges langs de Noordzeekust en de Waddenzee bieden in de zomermaanden speciale zwemtochten aan, en ook in veel Nederlandse binnenmeren mag met paarden gezwommen worden. Er bestaan ook speciale zwembaden – in het Drentse Vredenheim is zelfs een overdekt – waar je paarden kunt laten poedelen. Net als bij mensen, zo ontdekken steeds meer veeartsen en paardentrainers, heeft zwemmen ook voor paarden een helende werking. Blessures aan pezen en gewrichten genezen eerder wanneer het dier onbelast dagelijks wat baantjes trekt.

Anders dan mensen hoeven paarden niet eerst zwemles te krijgen. Ze kunnen het van nature – in het wild moeten kuddes ook wel eens rivieren oversteken om bij nieuwe graasgebieden te komen.

Dat betekent niet dat ieder paard ook meteen van water houdt. Het handigste is het om jonge paarden eerst met ervaren zwemmers de zee in te sturen. Als er één dier het voortouw neemt, volgt de rest vanzelf. Denk maar aan de spectaculaire beelden van de paarden uit het Friese Marrum, die waren ingesloten door het water, en alleen van hun eilandje af wilden komen toen ruiters vanaf de wal hen op kwamen halen.

Omdat leren zadels en hoofdstellen niet van zeewater houden, kun je het beste met een eenvoudig halster rijden. En knoop vooral ook een touw om de nek van je paard, zodat je een soort reddingsboei hebt als de golven je van je paard hebben geslagen. Een surfpak van neopreen is in dit verband ook aan te raden, omdat die stof meer grip heeft op de gladde paardenrug. En trek goede schoenen aan. De meeste paarden zullen zich na hun duik willen afdrogen in het mulle zand en gaan rollen zodra ze weer aan wal zijn. Het zou vervelend zijn als je dan op je tenen getrapt wordt.

De eerste stappen die je paard in zee zet, voelen als dronkenmanspassen. De golven schieten heen en weer onder je door, waardoor je even je oriëntatie verliest. Dan volgt de branding en voel je hoe je paard meegetrokken wordt door de stroming. Zodra ook zijn flanken onder water staan en hij het gevoel van gewichtsloosheid ervaart, slaakt hij vaak een flinke kreun van verlichting. Zijn benen beginnen te trappelen, alsof hij draaft, maar dan zonder de bodem te raken. Of hij maakt sprongbewegingen door zich met zijn achterbenen af te zetten op een zandbank. Dan is het net alsof je een dolfijn berijdt.

Soms, op de mooiste zomeravonden, als je parallel aan de kust met je paard voorbijdrijft, alleen jouw bovenlijf en zijn hoofd nog boven het wateroppervlak, zwemmen er wel eens zeehonden mee. Misschien zijn ze door de aanwezigheid van het paard minder bang voor mensen, zoals je ook herten vanaf een paardenrug heel dicht kunt naderen. Of misschien zorgen die trappelende paardenbenen wel voor wegschietende visjes.

Hoe dan ook blijven ze je nieuwsgierig volgen. Want ook zij komen niet iedere dag een zeepaard tegen.