Omstreden bijvangst kan zo in de frituur

Bijvangst is op dit moment een heikel punt binnen de visserij: die moet van ‘Brussel’ aan wal gebracht en niet, zoals nu gebruikelijk, kansloos over de reling gekieperd. Op papier is deze ‘discardban’ van de EU een aardig idee, maar niet op zee. Het verplichte aanlanden van ondermaatse visjes kost manuren en koelruimte, precies waarom de eurocraten denken dat de vissers alles zullen doen om bijvangst te voorkomen. Daar is het laatste woord niet over gezegd.

Wij garnalenvissers van de Noordzeebranding hebben ook bijvangst: tussen de garnalen in de kor zit postzegelplatvis, jonge haring, en soms wat kleine zeebaars. Die kun je zo aan het ruime sop kwijt, daar zijn ze mans genoeg voor. Een slag met de staart, en weg. Zo niet de bliek. Die geeft onmiddellijk de geest. Ze hebben de schrik vaak nog in de ogen.

Je kunt ze dus wel als krabbenvoer teruggooien in zee, maar netter is het om er, in de geest van Brussel, fritto misto van te maken, maar dan ‘ongemengd’.

Nu is duidelijk, dat niet elke lezer met netten kan gaan lopen slepen en dit moet toch een ruim toegankelijke servicerubriek zijn. Daarom een suggestie: koop bij de marktman gewoon kleine spiering, ansjovis of jonge horsmakreel. Er is altijd wel een vistype dat er, desnoods gehalveerd, voor in aanmerking komt.

Maak aïoli door de knoflooktenen, een eetlepel citroensap, wat zout en eidooiers tot moes te stampen in een vijzel, of in de keukenmachine. Druppel er olijfolie bij tot een mayonaiseachtige substantie ontstaat.

Controleer de visjes op gaafheid, zijn ze platgedrukt of anderszins verminkt: weg ermee. Maak ze droog in een schone doek. Vul een plastic zak met een onsje bloem, paar snuffen cayennepeper en goed wat zout. Doe de visjes in de zak en schud een paar keer zodat ze een coating krijgen – daarvoor blijven ze vochtig genoeg. Frituur ze in porties in de zonnebloemolie tot ze, na een minuutje of drie, goed knapperig zijn en laat uitlekken op keukenpapier.