Column

Nood brengt samen

Toen ons op 17 juli het bericht ter ore kwam dat er een grote ramp met een vliegtuig had plaatsgevonden en we even later vernamen wat de oorzaak was, werden we weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Keiharde feiten. De vliegramp in Oekraïne heeft diepe wonden geslagen. Nederland rouwt.

Hoe is dit nieuws bij mij overgekomen? Hoe ervaart een autist een dergelijke tijding?

Net als de meesten. Heftig. Verdrietig. Boos. Machteloos!

Gewoonlijk leef ik zo veel mogelijk in een ‘eigen wereld’ van perfectie en harmonie. Dat geeft een zeker gevoel. Maar die innerlijke rust is van buitenaf nu grondig verstoord. Opeens voel ik me betrokken bij het lot van de nabestaanden. Hoewel ik geen kennissen en vrienden ben kwijtgeraakt, grijpt de ramp mij enorm aan. De verslagenheid is zo groot dat ik bijna een week lang niet aan mijn artistieke werkzaamheden ben toe gekomen. Concentreren? Onmogelijk.

Maar, opwinden heeft geen zin. Dat roept agressie op.

Het bewijst eens te meer dat de mens in staat is zijn soortgenoot onbeschrijfelijk leed aan te doen.

Dieren doen dat weliswaar ook. Zij doen het om aan voedsel te komen en te overleven. Bij de homo sapiens gaat het om macht. Wij vormen de laatste schakel in de voedselketen van de natuur. Wij hebben te veel hersens meegekregen. Die zorgen voor uitersten. We kunnen hiermee tot de mooiste uitvindingen komen, maar ook de meest vernietigende wapens tot stand brengen.

Ik lees bijna nooit kranten. Ik kijk ook niet naar het journaal. Om mezelf te behoeden voor nieuwsberichten die schokkend overkomen waardoor ik van streek raak.

Maar de ijzingwekkende beelden op en rond de plek waar het vliegtuig van Malaysia Airlines neerstortte en de rouwceremonie op het vliegveld van Eindhoven zijn mij niet ontgaan.

Ik rouwde mee. En nog rouw ik.

Ook voor de slachtoffers koester ik grote piëteit. Wat een helse angst hebben zij moeten ondergaan op het moment dat de fatale raket zich door het vliegtuig boorde.

In nood leert men vrienden kennen. Er ontstaat een stemming van saamhorigheid onder de mensen. Wij komen weer bij elkaar. Meeleven met de nabestaanden en hen steunen. Dat is het mooiste wat je anderen kan geven.

Geleidelijk hoop ik mijn innerlijke gemoedsrust weer een beetje terug te vinden.