Morrissey met frutsels

De Britse zanger Morrissey heeft twee uitzonderlijke kwaliteiten: zijn jodelachtige stem – vroeger hoog, nu met bronzen ondertoon – en zijn songteksten. Een blik op de titels is doorgaans genoeg om de hand van de meester te herkennen, zoals nu de naam van de nieuwe cd en nummers als Kick the bride down the aisle of I’m not a man. De teksten zijn direct en vol pathos, met vaak een hint van zelfspot. De voormalige voorman van de legendarische jaren-tachtigband The Smiths werd hierdoor een voorbeeld voor latere generaties muzikanten. Zijn melodieën kleurde hij met romantische lyriek. Morrissey kwijnend, Morrissey smachtend of Morrissey jubelend, dat was vertrouwd.

De nieuwe, tiende solo-cd World Peace Is None Of Your Business klinkt minder soepel. Storend is de grootsheid: de muziek wordt gedomineerd door pauken, orkest en koorzang in plaats van door gitaar, alsof Morrissey een mannelijke Shirley Bassey wil zijn, zoals in Scandinavia en het titelnummer. Het is alsof Morrissey in een verkeerd pak is gehesen. Ook een stevig nummer als Neal Cassady drops dead kreeg te veel frutsels. Maar Morrissey blijft een intrigerende popster: hij is een eenling met strenge moraal (over dierenleed en democratie) en tegenstrijdig gedrag (ondanks zijn afkeer van Amerika al jaren woonachtig in Los Angeles).

De tekst van uitschieter I’m not a man heeft de vertrouwde omgekeerde bravoure als hij zich vergelijkt met ‘echte mannen’ als Picasso. Maar een streng nummer als The bullfighter dies is flauw: ‘Gaga in Malaga, ill in Seville’.