Zwarte Cross even Roze Cross

Motoren, rockmuziek en relativerende Achterhoekse humor vormen de ingrediënten van de Zwarte Cross. Het brede aanbod aan muziekacts en ander vertier trok dit jaar een record van 185.000 bezoekers.

Links: Stuntman Jackson Strong vestigde een nieuw wereldrecord backflip op Zwarte Cross door met zijn motor 44 m achterwaarts te springen. Rechts: druk én gezellig op Zwarte Cross Foto’s Eric Brinkhorst

Met 67.000 bezoekers bereikte de Zwarte Cross zaterdag zijn maximale dagcapaciteit. Het was warm, druk en gezellig op het immense festivalterrein dat gaandeweg bezaaid werd met een egale laag afval, honderdduizenden vertrapte bierbekers en lege flesjes Nozemolie, het ingedikte energiedrankje met 10 procent alcohol dat past bij de feestelijke combinatie van motorcross, kermis en popfestival. Relativerende Achterhoekse humor is een belangrijk onderdeel van de sfeer: bezoekers konden verblijven in het tentenpark Grasnapolsky en stadse bakfietsmoeders waren er niet welkom, aldus een van de vele grappige bordjes met spreuken van de organisatie.

‘Gay Pride’ was dit jaar het thema, in weerwil van het vooroordeel dat de Achterhoek bevolkt zou worden door homofobe agrariërs. „Homo’s zijn toch ook mensen?”, opperde festivalmascotte Tante Rikie op een persconferentie, geflankeerd door vier prachtige travestieten. Er werd een roze cross verreden door coureurs in regenboogkleuren en over het parcours hobbelden bonte praalwagens. De gemeente Lichtenvoorde werd voor de gelegenheid omgedoopt tot Nichtenvoorde.

„Kom d’r uut”, luidde het opschrift op gaycafé De Kast, een van vier nieuwe podia waar superdiva’s dansten op foute disco of waar je oordoppen in moest voor punk en hardrock met het thema ‘Harder’. Op de Zwarte Cross hoeft niemand zich hipper voor te doen dan de ander en zijn alle leeftijden vertegenwoordigd. Het muziekaanbod is een degelijke combinatie van beproefde festivalacts als de Fratelli’s en Crystal Fighters, ruige rockbands die het crosspubliek aanspreken en vooral veel pretentieloze coverbands die passen bij het motto ‘Alles Kump Goed’ van de organiserende Feestfabriek.

Tussen immens populaire bands als de in de rest van het land praktisch onbekende Plork en de Aannemers met een bonte potpourri van stijlen waren er gelegenheidsgroepen die zich aan repertoire van anderen waagden. Muzikanten van de band Navarone, eerder op een van de kleinere podia, trokken een groot en enthousiast publiek voor hun stevige versie van de muziek van Queen. De Volendamse hitparadeband 3J’s trad op verrassende manier buiten zichzelf met de muziek van Led Zeppelin, eerst nog ingetogen in het akoestische Battle of Evermore, maar later ook keihard rockend.

Sommige bands deden extra hun best om hun band met de Zwarte Cross te bestendigen. Tim Knol knoopte aan zijn reguliere optreden als singer-songwriter een ultrakorte set vast van zijn garagerockband The Miseries, veel ruiger dan we van hem gewend zijn. Het Limburgse orgelrocktrio DeWolff verlengde zijn drukbezochte buitenoptreden met een nachtelijke sessie op rockpodium The Roadhouse, beginnend met een toepasselijk Roadhouse Blues van The Doors. De onversneden rock-’n-roll van de Jon Spencer Blues Explosion paste als geen ander in het houten americanapaleis dat de Zwarte Cross als het ware om hun muziek heen gebouwd had. Ouderwets maar energiek was de knetterende sixtiesrock van The Animen uit Zwitserland, met een zanger die ook op de elektrische ukelele uit de voeten kon.

De flink gegroeide theaterweide herbergt een Universiteit, met studenten natuurkunde die buiten proefjes staan te doen en colleges van professoren over het nut van bacteriën en hoe om te gaan met robots. Dominee Gremdaat hield een oecumenische zondagdienst en Armand moest helaas afzeggen voor zijn jaarlijkse workshop vredespijp roken. Ter compensatie was er een Dampkring waar je in een amfitheater van hangmatten naar muziek kon luisteren. De Zwarte Cross onderscheidt zich van andere festivals door knusse themapodia voor afgebakende stijlen, zoals de Reggaeweide waar het Britse collectief Dreadzone een bevlogen optreden gaf. De meezinger Bam bam bam bam diddley fah bleef langer hangen dan elke andere tekstregel die op het festival werd gezongen. Ook skaband The Selecter werd met succes uit het stof gehaald.

Terwijl elders op het terrein het wereldrecord Backflip (44 meter achterstevoren door de lucht kukelen op een motorfiets) werd gebroken ten bate van Amnesty International, was er volop funk en disco in glitterpaleis The Boogaloo. Bij de skihut op het campingterrein hing een echte skilift; de voertaal was er Duits.

De zondagmiddag bracht een bonte mix van stijlen, van de bombastische metal van Airbourne, dat met wapperende haren en hoge gilstem een persiflage op het heavy genre leek, tot de feesthiphop van The Opposites die het hele veld mee kregen. In de americana-enclave The Bayou speelde de Malinese Touaregformatie Tamikrest haar prachtige woestijnmuziek in een walm van gegrild varkensvlees. Tamelijk ongepast om deze weliswaar liberale moslims op de voorlaatste dag van de ramadan tussen de barbecuekraampjes en karbonades schranzende festivalbezoekers te laten spelen. Een van de zangeressen keek ernaar, schudde het hoofd en bleef desondanks onverstoorbaar zingen. Een fout van de organisatie op dit anderszins sympathieke festival dat met 185.000 bezoekers gedurende het hele weekend een nieuw record mocht bijtekenen.